
Ξεκινάμε από σήμερα μια νέα προσπάθεια δισκοκριτικής, με σκοπό να προσεγγίζουμε κάθε φορά ένα από τα album που ακούσαμε τελευταία, από τρεις η ακόμα & περισσότερες πλευρές.
Λίγοι καλλιτέχνες τολμούν να ξεφύγουν από την πεπατημένη που τους έκανε αναγνωρίσιμους και αποδεκτούς. Η Polly Jean Harvey τολμά. Το νέο της album ‘White chalk’ είναι μια συλλογή από λιτές μελωδίες πιάνου, αιθέρια φωνητικά που φτάνουν ύστερα από πολλές ανακλάσεις σε όχι και τόσο λείες επιφάνειες, ψηλές νότες και έξοχες παραφωνίες. Η Polly αλλάζει μουσικές φόρμες αλλά και εμφάνιση. Με λευκό βικτοριανό πουκάμισο, δέρμα χλωμό και μαύρα μακριά μαλλιά μοιάζει περισσότερο με φάντασμα που περιπλανιέται σε χώρους άδειους και σκοτεινούς, παρά με μια από τις πιο πετυχημένες δημιουργούς της εποχής μας. ‘Νομίζω ότι ο τρόπος που ζούμε καθώς μεγαλώνουμε είναι αυτό που ξέραμε όσο ήμασταν παιδιά’, είχε δηλώσει στο Rolling Stone το 1995.
Read the rest of this entry ?