Ο εγκέφαλος και ιθύνων νους πίσω από τους Memory Tapes είναι ο Dayve Hawk, υπεύθυνος και για τα όμορα και προγενέστερα μουσικά project που ακούνε στα επίσης εξωτικά ονόματα, Memory Cassette και Weird Tapes. Πολυποίκιλη προσωπικότητα, γεμάτος ψευδώνυμα, μοιάζει ότι αγγίζει να γίνεται χρυσό. Με remix σε Yeah Yeah Yeahs, Peter Bjorn & John, ακόμα και σε Britney Spears, και περιοδεία παρέα με κοτζάμ Interpol, το βιογραφικό του είναι εντυπωσιακό. Μουσικολογικά οι πρώτοι είχαν ένα περισσότερο ποπ ψυχεδελικό ήχο, ενώ αυτός των Weird Tapes έκλινε σε περισσότερο χορευτικό και electro. Όπως είναι φυσιολογικό,
Ο Bibio (a.k.a. Stephen Wilkinson), καμία σχέση με το Subaru, ξεκίνησε από την Mush Records ύστερα από υπόδειξη του φίλου του Marcus Eoin από τους Boards Of Canada. Στη Mush κυκλοφόρησε συνολικά τρία album, το “Fi” το 2004, το “Hand Cranked” δυο χρόνια μετά και τέλος το “Vignetting the Compost” στις αρχές του χρόνου, λίγο πριν μεταπηδήσει στη Warp για να κυκλοφορήσει σε αυτή το δεύτερο(!) στη σειρά για φέτος album, το “Ambivalence Avenue”.
Στο From An Ancient Star ο Jim Jupp (aka Belbury Poly), πλάθει με χαρακτηριστική άνεση μια σκοτεινή ρετρό ατμόσφαιρα πιστή στον ιδιαίτερο χαρακτήρα και στη ιδιόμορφη αισθητική της Ghost Box (της οποίας είναι και συνιδρυτής μαζί με τον Julian House και μάλιστα έχουν καθιερώσει και τον όρο hauntology για να περιγράφει το στίγμα της), μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε ταινίες και σειρές επιστημονικής φαντασίας, με κύριο εργαλείο αναλογικούς ηλεκτρονικούς ήχους και φανερές τις επιρροές από BBC Radiophonic Workshop, αλλά θα έλεγα και από Jean Michel Jarre.
Το album μοιάζει να γυρίζει γύρω από τη κεντρική ιδέα ότι έχουμε δεχτεί επίθεση από κάποιο εξωγήινο πολιτισμό ή κάτι τέτοιο και παρά την μάλλον δυσοίωνη και απειλητική αυτή προοπτική, ο Jupp δεν πέφτει στη παγίδα να παρουσιάσει ένα ψυχρό, βαρύ και καταθλιπτικό ήχο, αντίθετα εμπλουτίζει τον υπερφυσικό του κόσμο και με μια ξέγνοιαστη χορευτική διάθεση όπως αυτή στα «Remember Tomorrow», «A Great Day Out», «From An Ancient Star», «The All At Once Club» και βέβαια με εξαιρετικές, ψυχεδελικά σφυρηλατημένες μελωδίες όπως το απόλυτο αριστούργημα «A Year And A Day», ή το Kraut «The Hidden Door», αλλά και ο αλά Blade Runner επίλογος με το «Seed Ships».
Οι Belbury Poly συνεχίζουν μετά τα «The Willows» (2004) και «The Owl’s Map» (2006), να επεκτείνουν την αναφορά τους στο ρετρό ήχο της δεκαετίας του ‘70, παρουσιάζοντας ένα μεγαλειώδες album που σε ανταμείβει με τον προσιτό ήχο και τη σκοτεινή του αθωότητα, προκαλεί την μνήμη και κυρίως, δε νοσταλγεί, αλλά χρησιμοποιεί το μουσικό παρελθόν ως ένα πρίσμα για το παρόν.
Η ανάγκη εξωτερίκευσης απόψεων για κάποιες μουσικές, που δεν χαίρουν ιδιαίτερης προβολής, είναι το πρωτογενές κίνητρο για το ξεκίνημα αυτού του blog. Για να γίνω πιο σαφής, μπάντες όπως π.χ Boards Of Canada, Four Tet, Squarepusher, Rachels, σίγουρα θα μας απασχολήσουν στη πορεία. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι θα μένουν εκτός & μπάντες γνωστότερες.
Έλα όμως που τα ενδιαφέροντα δεν εμπίπτουν μόνο στην μουσική, οπότε δεν θα αντισταθούμε στον πειρασμό, θα ανοιχτούμε & σε άλλες ενότητες κυρίως πολιτιστικές, όπως, κινηματογράφος, θέατρο, βιβλία ακόμη & περιβαλλοντικά θέματα, birdwatching & βλέπουμε, ανάλογα με το διαθέσιμο χρόνο. Δεν αποκλείω – μάλλον το πιθανότερο είναι αυτό - το blog πολύ σύντομα να αποκτήσει ξαδέρφια, αν αποδειχτεί ότι τα θέματα που αναπτύσσονται παρά είναι ετερόκλητα για ένα & μόνο blog !!
Καλή χρονιά