Biosphere

Steve Miro & the eyes – Ain’t you got no life

American Analog Set – The Postman

Macha Live at Mercury Theater Hattiesburg MS 3

Autechre – Bike

Four Tet

Boards of Canada

Susumu Yokota – Kodomotachi

Takagi Masakatsu – Birdland

Μια βιντεο-πρόταση του Metaslmith

Murcof – Cosmos

1. Στην περίπτωση του Murcof έχω την αίσθηση ότι τα beat της εποχής
έχουν απογυμνωθεί στην ραχοκοκαλιά τους.
2. Ο ήχος έχει βυθιστεί σε ένα ρευστό και τον ακούω με γυμνό αυτί απ’ το βάθος μιας πισίνας.
3. Φυσικά υπάρχουν όλα τα στοιχεία της ζωής, αλλά διηθημένα απ’ αυτό το
προαναφερθέν ρευστό.
4. Επίσης όλα συμβαίνουν σ’ ένα ημίφως που κατευθύνεται στο σκοτάδι.

Panda Bear – Person Pitch

Το Person Pitch έπεσε σαν κεραυνός στα αυτιά μου κοντά στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς. Ο απίστευτα εμπνευσμένος, αισιόδοξος και από κάθε άποψη πολύπλευρος ήχος του, μου καρφώθηκε για πολύ καιρό στο κεφάλι και με έκανε να παρατήσω ότι άλλο άκουγα εκείνο τον καιρό. Ένα σύνολο εκτεταμένων ψυχεδελικών ελεγειών που ταξιδεύουν από το tribal τελετουργικό στη πειραματική electronica και στην ανέμελη και λαμπερή αλά Beach Boys pop. Κάποιες φορές δυσοίωνο, κάποιες φορές εορταστικό, πάντα ακαταμάχητο όμως.

1969 – 2007

Λίγο καθυστερημένος αλλά καθώς η μουσική μου ανασκόπηση για το 2007 δεν έχει να κάνει μόνο με άλμπουμ του 2007 αλλά με αυτά που άκουσα μέσα στο 2007, μικρή σημασία έχει.

Η μουσική που έχει κυκλοφορήσει & κυκλοφορεί είναι “άπειρη” & με αυτό σαν δεδομένο, μου φαίνεται παράλογο να περιορίζουμε μια προσωπική ανασκόπηση μόνο στις κυκλοφορίες του 2007 & ούτως ή άλλως αυτό κατά κάποιο τρόπο υπονοεί πώς υπάρχει η προυπόθεση ότι έχω – έχουμε ακούσει οτιδήποτε έχει κυκλοφορήσει γιά την χρονιά που κλείνει & πριν από αυτή, πράγμα αδύνατο σε κάθε περίπτωση. Η μουσική άλλοτε δημιουργεί & άλλοτε πηγάζει από συναισθήματα που προκύπτουν ή υπάρχουν ανεξαρτήτως χρονιάς δημιουργίας της ίδιας της μουσικής, αντίθετα συνδέονται με το πότε φτάνουν στα αυτιά μου.

Σε αντίθεση λοιπόν με την καθιερωμένη προσέγγιση μιας ανασκόπησης, θα αναφέρω τα περσινά μαζί με κάποια ακόμη από το 2006 & πίσω (έως πολύ πίσω) άλμπουμ που με άγγιξαν, με συνεπήραν ή τέλος πάντων ξεχώρισα για διάφορους λόγους από τα υπόλοιπα, χωρίς αξιολογική σειρά.

53 Τραγούδια γιά το 2007

O πειρασμός είναι ακατανίκητος & θα τον αφήσω να με παρασύρει.
Χωρίς ταξινόμηση παρακάτω ακολουθούν τα περισσότερα από τα τραγούδια που άκουσα κατά κόρο την χρονιά που σε τρεις μέρες αφήνουμε. Δεν είναι απαραίτητα του 2007, αλλά είναι σίγουρα από το 2007 & πίσω, αν & μερικά από αυτά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σαν μουσική του κοντινού μέλλοντος.

Fourfold Play:Fridge – The Sun

Μαθαίνοντας για την ύπαρξη των Fridge πριν από πέντε περίπου μήνες (δείτε & σχετικό post) απόρησα με τον εαυτό μου, όταν έμαθα ότι είναι ένα τριμελές συγκρότημα του Kieran Hebden, πιό γνωστού & σαν Four Tet. Απόρησα με την άγνοιά μου γιατί ο Four Tet μαζί με δύο-τρεις ακόμη μουσικούς, όπως οι Boards of Canada & o Susumu Yokota μου έχουν χαρίσει τις καλύτερες μουσικές που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια, δίνοντας υπέροχους συνδυασμούς μελωδίας & πρωτοποριακής διάθεσης που καταλήγει ή έχει σαν εργαλείο τον μεστό πειραματισμό. Μικρό το κακό όμως, σημασία έχει ότι έστω & μετά από δέκα χρόνια ύπαρξης τους – που ζούσα ? - ευτυχώς τους έμαθα.

Triple Play – P. J. Harvey – White Chalk

Ξεκινάμε από σήμερα μια νέα προσπάθεια δισκοκριτικής, με σκοπό να προσεγγίζουμε κάθε φορά ένα από τα album που ακούσαμε τελευταία, από τρεις η ακόμα & περισσότερες πλευρές.

 

 

Λίγοι καλλιτέχνες τολμούν να ξεφύγουν από την πεπατημένη που τους έκανε αναγνωρίσιμους και αποδεκτούς. Η Polly Jean Harvey τολμά. Το νέο της album ‘White chalk’ είναι μια συλλογή από λιτές μελωδίες πιάνου, αιθέρια φωνητικά που φτάνουν ύστερα από πολλές ανακλάσεις σε όχι και τόσο λείες επιφάνειες, ψηλές νότες και έξοχες παραφωνίες. Η Polly αλλάζει μουσικές φόρμες αλλά και εμφάνιση. Με λευκό βικτοριανό πουκάμισο, δέρμα χλωμό και μαύρα μακριά μαλλιά μοιάζει περισσότερο με φάντασμα που περιπλανιέται σε χώρους άδειους και σκοτεινούς, παρά με μια από τις πιο πετυχημένες δημιουργούς της εποχής μας. ‘Νομίζω ότι ο τρόπος που ζούμε καθώς μεγαλώνουμε είναι αυτό που ξέραμε όσο ήμασταν παιδιά’, είχε δηλώσει στο Rolling Stone το 1995.

Μουσικές επιλογές #3

Από συνέπεια σκίζουμε ! Με έξι μήνες καθυστέρηση θα προσπαθήσω να συνεχίσω την “φιλόδοξη ?” προσπάθεια πρότασης μουσικών επιλογών των τελευταίων ημερών – μηνών, ελπίζοντας σε μια πιο τακτική συνέχεια !
Λοιπόν,

Caribou – Bees & Yeti

Οι Caribou ήρθαν για να μείνουν στις προτιμήσεις μου. Επιστροφή στο πρώτο τους άλμπουμ του 2005 “The Milk Of Human Kindness” με τα 2 αυτά κομμάτια.

Fridge – Clocks, Ark, Lo Fat Diet

Οπως επισήμανα στο σχόλιο στο προηγούμενο post του Lfc, οι Fridge αξίζουν ένα post μόνοι τους. Εψαξα να τους ακούσω με κίνητρο την κριτική του Mic (αλήθεια πότε θα γυρίσουν από τις φθινοπωρινές διακοπές ). Το τελευταίο άλμπουμ ήταν υπέροχο & επιπλέον κίνητρο για περαιτέρω αναζήτηση. Ακολούθησαν στα ακούσματά μου τα ίσως ακόμη καλύτερα, προγενέστερα Eph & Semaphore. Όλα αιτιολογούνται εύκολα μαθαίνοντας ότι οι Fridge είναι ένα δεύτερο σχήμα – τριμελής αυτή τη φορά μπάντα -του Kieran Hebden (Four Tet), ενός από τους 4-5 κορυφαίους μουσικούς στις προτιμήσεις μου τα τελευταία 2 χρόνια.
Αναφέρω ενδεικτικά & μόνο ένα κομμάτι από κάθε άλμπουμ.

Synch 2007

Μόλις τελείωσε το πιό ενδιαφέρον μουσικό γεγονός που συμβαίνει στη χώρα μας τα 4 τελευταία χρόνια. Φέτος η διοργάνωση εντάχθηκε στο πρόγραμμα του φεστιβάλ Αθηνών, χάρη στις γενικότερες ανανεωτικές & ευεργετικές αλλαγές που έχουν γίνει από τον νέο διευθυντή του Γιώργο Λούκο. Αυτό ευνόησε την διοργάνωση αλλά & το κοινό καθώς τα εισητήρια ήταν φτηνότερα ενώ ο χώρος ήταν η Τεχνόπολη στο Γκάζι, πολύ βολικότερα για τους περισσότερους από ότι το Λαύριο όσο & αν το τελευταίο είχε την δικιά του γοητεία σαν χώρος αλλά & σαν εκδρομική διαδικασία. Ηδη πάντως από πέρσι είχε διαφανεί η πρόθεση προσέγγισης της Αθήνας με την διεξαγωγή της πρώτης μέρας στο νέο μουσείο Μπενάκη, όπου & η καταπληκτική εμφάνιση του νορβηγού Biosphere.
Το φεστιβάλ & πάλι κατάφερε με τον πρωτοποριακό & πολυσυλλεκτικό του χαρακτήρα να μου ανανεώσει το ενδιαφέρον για τα μουσικά δρώμενα.

Michael Haneke – Cache

Γυρνάω πίσω στη περσινή χρονιά για να κάνω μια αναφορά στην ταινία που με “κέρδισε” περισσότερο & θα ήταν κρίμα να την άφηνα ασχολίαστη.
Η ταινία του Haneke με εντυπωσίασε για τρεις λόγους.
Πρώτον γιατί ο σκηνοθέτης καταφέρνει να απεικονίσει με εκπληκτικό τρόπο, που παίρνει σχεδόν τις διαστάσεις μελέτης (είναι κοινωνιολόγος), την κοινωνικοοικονομική διαστρωμάτωση.

Μουσικές επιλογές #2

Piano Magic – Your Ghost
Ευτυχώς ή δυστυχώς δηλώνω κολλημένος με το Low Birth Weight, στα αυτιά μου τίποτε μετά από αυτό δεν έφτασε στο ύψος του.Ωστόσο δεν λείπουν οι μετέπειτα καταπληκτικές στιγμές όπως το παραπάνω, από το σχετικά πρόσφατο Dissafected.

Caribou – Brandon
Κατατάσσονται στη κατηγορία Four Tet, Boards Of Canada, Plaid, Squarepusher.Εναλλασσόμενα εθιστικά επαναληπτικά μουσικά μοτίβα με ευρηματικές αλλαγές που δεν γίνονται μόνο χάριν φόρμας, αλλά πετυχαίνουν & την ψυχική ευφορία του ακροατή & φαντάζομαι των ίδιων.

Arvo Part – Tabula Rasa
Αριστούργημα.

Μουσικές επιλογές #1

Μια & ποτέ δεν πρόκειται να προλάβω να γράψω αναλυτικά για όσα μουσικά θα ήθελα, ιδού μερικές μουσικές επιλογές που έχουν ξεχωρίσει στα ακούσματά μου τον τελευταίο καιρό, έστω & επί τροχάδην :

John Zorn – Guitar Juju
Καταπληκτικό κομμάτι που βασίζεται σε ένα επαναληπτικό ανατολίτικο κιθαριστικό ριφ & είναι μέρος του soundtrack του ντοκυμαντέρ Workingman’s Death, που ο ίδιος είχε γράψει

Grizzly Bear – On a Neck, on a Spit
Πρώτο δείγμα για μένα από αυτή τη μπάντα. Υπέροχη πλοκή-κλιμάκωση, όμορφα διπλό-τριπλα φωνητικά, εθιστικό. Θα τους ψάξω & περαιτέρω.