Πήρε τον τίτλο του από το πληθυσμιακά και γεωγραφικά μικρότερο, σχεδόν ερημικό νησί της συστάδας των Elizabeth Islands που βρίσκονται νότια της πολιτείας της Μασαχουσέτης. Σε πλήρη αντιδιαστολή με την ερημιά του νησιού, ο δίσκος σφύζει από ζωή και είναι γεμάτος από ακμαίες και συγκλονιστικές συνθέσεις.

Ερημικό

Πήρε τον τίτλο του από το πληθυσμιακά και γεωγραφικά μικρότερο, σχεδόν ερημικό νησί της συστάδας των Elizabeth Islands που βρίσκονται νότια της πολιτείας της Μασαχουσέτης. Σε πλήρη αντιδιαστολή με την ερημιά του νησιού, ο δίσκος σφύζει από ζωή και είναι γεμάτος από ακμαίες και συγκλονιστικές συνθέσεις.

Ιδρώτας

Οι σποραδικές κατά κανόνα ακροάσεις ενός μικρού μέρους του προηγούμενου τους δίσκου (το «Yellow House» πίσω στο 2006), για να είμαι ειλικρινής, δεν με είχαν προϊδεάσει για τους Grizzly Bear και για την ικανότητά τους να φτάσουν κάποτε σε τέτοιο υψηλό επίπεδο που δείχνουν να αγγίζουν φέτος με το Veckatimest. Είναι ένα album που φωνάζει από μακριά ότι έχει δουλευτεί μέχρι και την τελευταία του λεπτομέρεια, και για να το πω κι αλλιώς, δείχνει πως γι’ αυτό το αποτέλεσμα, έχει χυθεί πολύς ιδρώτας  στο στούντιο και τίποτα εδώ δεν έχει αφεθεί στην τύχη του. Η σχολαστικότητα και η λεπτολογία που έχουν επιδείξει οι τέσσερεις γκρίζες αρκούδες και που αναμφισβήτητα έχει παίξει μεγάλο ρόλο στην τελική μορφή των τραγουδιών, του ήχου και εντέλει του στίγματος του album, περισσότερο από τον αυθορμητισμό και την όποια ακατέργαστη έμπνευση, λυπάμαι πολύ, αλλά δεν έχει οδηγήσει σε κανένα ψυχρό, άψυχο, άκαρδο και δεν ξέρω τι άλλο, σύμφωνο με τα μουσικά στερεότυπα, αποτέλεσμα. Αντίθετα θεωρώ ότι είναι η κύρια αιτία γι’ αυτή την ολοκληρωτικά άψογη, απίστευτα εθιστική και σαγηνευτική δουλειά.

Τρομάρα

Χορωδιακές αρμονίες, μεθυστικές ενορχηστρώσεις, εγκάρδιες κιθάρες, εναλλαγές ακριβείας και ήρεμα φωνητικά, τα φωνητικά είναι ο πυρήνας του δίσκου, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που διαπερνάνε το Veckatimest στα πενήντα δύο λεπτά της ζωής του. Βραδυφλεγής η γοητεία του και συνειδητά αργόστροφη η ροή του, η λάμψη του δε, γίνεται χειροπιαστή στα διακριτικά και φευγαλέα του σημεία και απαιτεί γι’ αυτό την αφοσίωσή μας, αλλά μη τρομάζει κανείς, στο τέλος θα αποζημιώσει γενναιόδωρα και θα φανερώσει τη διεγερτική του μεγαλοπρέπειά.

Ανατομία

Αν το κοιτάξεις ανατομικά δεν βγάζει ιδιαίτερο νόημα, η αποσπασματική ματιά θα στρεβλώσει το σύνολο, αν όμως επιμένεις, ρίξε μια ματιά στο «Southern Point», αυτό το γεμάτο σεμνότητα ευδαιμονικό folk jazz παραμύθι, με τα πολύ χαρακτηριστικά τρεμουλιαστά φωνητικά που ανοίγει το δίσκο. Συνέχισε με το «Two Weeks», όπου η Victoria Legrand βοηθάει στα φωνητικά δίνοντας μια Beach Boys χροιά και μαζί με το κοφτό πιάνο χαρίζοντας μας το πιο εύληπτο κομμάτι του Veckatimest. Άκου επίσης, το διαυγές και κρυστάλλινο «Fine For Now» και χάσε το μυαλό σου με το σπαρακτικό «While You Wait For The Others» και κυρίως με το αριστούργημα που ονομάζεται «Ready, Able», ακούστε τον υποδειγματικό τρόπο που παίζουν τις κιθάρες, το υπέροχα διακριτικό μπάσο, αλλά και τα δυσδιάκριτα και αδιόρατα φωνητικά, ένα αγωνιώδες σχεδόν φοβισμένο έπος τόσο θείο, που μοιάζει να μην έχει θέση σε αυτό τον κόσμο.

Ραντεβού

Το λαμπερό πόνημα των Grizzly Bear έχει ραντεβού με την ατυχία, καθώς έρχεται σε μια χρονιά που τη σημαδεύει ανεξίτηλα η κυκλοφορία του Merriweather Post Pavilion από τους Animal Collective, δίσκος αναφοράς όχι μόνο για το 2009 αλλά για ολόκληρη τη τρέχουσα δεκαετία, υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν, η δεύτερη θέση μπορεί να πει κανείς πως μοιάζει με πρώτη.

]]> http://nextplateau.wordpress.com/2009/11/24/grizzly-bear-veckatimest/feed/ 0 littlefluffyclouds Grizzly Bear - Veckatimest GB http://nextplateau.wordpress.com/2009/11/18/sore-eros-second-chants/ http://nextplateau.wordpress.com/2009/11/18/sore-eros-second-chants/#comments Wed, 18 Nov 2009 08:38:52 +0000 littlefluffyclouds http://nextplateau.wordpress.com/?p=568 ]]>

“One by one we die” τραγουδάει τη μια στιγμή ο Robinson, “One by one we see love in the world” λίγο μετά, προσπαθώντας, όπως κάνει άλλωστε σε όλη τη διάρκεια του Second Chants, να ξορκίσει τους δαίμονές του, να δαμάσει τη μελαγχολία, βάζοντας τα θαρρείς με όλο τον κόσμο και συχνά βρίσκοντας μια προσωρινή, λυτρωτική διέξοδο, όπως στο ψυχεδελικό Smile On Your Face.

Ο Robert Robinson κατάγεται από το Connecticut και είναι ο άνθρωπος πίσω από το όνομα Sore Eros. Μοιάζει να ισορροπεί μεταξύ της ανένταχτης ιδιοφυίας που δεν καλουπώνεται στα δισκογραφικά και γενικότερα μουσικά καλούπια και του κλασσικού lo-fi τεμπέλη μουσικού και το Second Chants είναι η πρώτη κανονική κυκλοφορία και μάλιστα μόνο σε βινύλιο, ύστερα από ορισμένες ημιτελείς προσπάθειες αλλά και κάμποσες συμμετοχές στους Haunted Graffiti του «πολύ» Ariel Pink. Δελεαστικό, αναμφισβήτητα lo-fi, γεμάτο αυτοπεποίθηση και ταυτόχρονα ερασιτεχνικό, επιμελώς απεριποίητο, σκόπιμα πειραματικό και ατελές, είναι στιγμές που αμφιταλαντεύεται μεταξύ του υποτυπώδες shoegaze και μιας αιθέριας folk, μοιάζει να είναι στα όρια της αποσύνθεσης και της παρακμής, αποφεύγει με μαεστρία όμως την παγίδα της επιτήδευσης και του δήθεν.

Πνιγόμαστε…

Η αίσθηση που αποκομίζεις όταν ακούς το Second Chants  είναι γλυκόπικρη, κάποιες στιγμές η ατμόσφαιρα που αιωρείται στο δωμάτιο ακούγοντας το δίσκο είναι ασφυκτική, σχεδόν αποπνικτική, διανθισμένη από τα παράξενα πνευστά, τις ηχητικές παραμορφώσεις, τα σχεδόν ψιθυριστά και υπνωτικά φωνητικά, τις ζοφερές κιθάρες, όπως στα υπέροχα παραμορφωμένα In My Heart και The Dream Self που ακούγοντάς τα, είναι στιγμές που νομίζεις πως θα πνιγείς, κάποιες άλλες στιγμές όμως αποκαλύπτεται μια γλυκιά συναισθηματική εσωστρέφεια, μια λυτρωτική ζάλη που απλώνεται στο χώρο και σε καθηλώνει, όπως στο Whisper Me αυτή τη ηλιόλουστη, θεσπέσια μελωδία.

Το Second Chants είναι συνολικά υπέροχο, αιθέριο, κομίζει μια παράδοξη ευδαιμονία και τα τραγούδια του μοιάζουν να τελειώνουν πρόωρα, μια σχεδόν ονειρική παρέλαση από -θα έλεγα- πρόχειρα, χωρίς μέθοδο, ηχητικά στρώματα που αιωρούνται στο χείλος της ολικής κατάρρευσης αλλά τελικώς στέκονται πάντοτε όρθια. Εάν οι The Apples in Stereo και οι The Kingsbury Manx είναι ψηλά στις προτιμήσεις σας και θέλετε ένα δίσκο να σας κάνει παρέα τούτο το – ηλιόλουστα μελαγχολικό – φθινόπωρο, το Second Chants είναι η τέλεια επιλογή.

Ο εγκέφαλος και ιθύνων νους πίσω από τους Memory Tapes είναι ο Dayve Hawk, υπεύθυνος και για τα όμορα και προγενέστερα μουσικά project που ακούνε στα επίσης εξωτικά ονόματα, Memory Cassette και Weird Tapes. Πολυποίκιλη προσωπικότητα, γεμάτος ψευδώνυμα, μοιάζει ότι αγγίζει να γίνεται χρυσό. Με remix σε Yeah Yeah Yeahs, Peter Bjorn & John, ακόμα και σε Britney Spears, και περιοδεία παρέα με κοτζάμ Interpol, το βιογραφικό του είναι εντυπωσιακό. Μουσικολογικά οι πρώτοι είχαν ένα περισσότερο ποπ ψυχεδελικό ήχο, ενώ αυτός των Weird Tapes έκλινε σε περισσότερο χορευτικό και electro. Όπως είναι φυσιολογικό,

οι Memory Tapes παίρνουν τα καλύτερα στοιχεία και από τους δύο, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο ήχο, που μπορεί να ξεκινά από στοχαστική διάθεση και να καταλήγει σε ξέφρενο χορό, ακόμα και μέσα στο ίδιο κομμάτι! Το Seek Magic είναι η πρώτη δουλειά των Memory Tapes, η πρώτη μάλιστα από μια σειρά κυκλοφοριών που θα ακολουθήσει στο μέλλον, όπως τουλάχιστον μας ενημερώνει η Rough Trade, πρόκειται άμεσα μάλιστα να ακολουθήσει ένας «psychedelic girl group» δίσκος!

Βήματα

Ο Dayve Hawk λοιπόν, αρνείται να ακολουθήσει κατά γράμμα τις καθιερωμένες pop, dance και electro δομές. Φροντίζει να εμπλουτίσει με μαεστρία τη μουσική του, χρησιμοποιώντας πολλούς συνηθισμένους καθημερινούς ήχους με εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Γαυγίσματα σκυλιών,  ο ήχος της βροχής που πέφτει, τιτιβίσματα πουλιών, ο πολύ χαρακτηριστικός ήχος που αφήνουν τα αθλητικά παπούτσια και η μπάλα του μπάσκετ στο παρκέ κ.α., ήχοι που δεν είναι άμεσα αντιληπτοί, και σε ολόκληρη τη διάρκεια του δίσκου είναι, κατά κανόνα, διακριτικοί και ανεπαίσθητοι, αλλά αναγνωρίσιμοι. Ο Hawk τους σκεπάζει μαεστρικά με τα πλήκτρα του και παράγει ένα δίσκο τόσο λαμπερό, που λάμπει ακόμα και μέσα στις ατέλειές του.

Τεχνική New Order

Το Plain Material μοιάζει να είναι ο προπομπός του επόμενου δίσκου (που λέγαμε…). Ένα παράξενο μίγμα από θολές κιθάρες και μια sixties μελωδία, παίρνει στα καλά καθούμενα φωτιά από τη, φτιαγμένη από drum-machine και αιθέρια φωνητικά, μεγαλειώδη μελωδία. Το Green Knight εκτός από αδυναμία για τη στήλη, είναι και ο φορέας του πιο έξυπνου και πιο αναπάντεχου τρικ αυτού του δίσκου, τα περίφημα μπασκετικά βήματα. Το πρώτο single είναι το Bicycle, σχεδόν αιθέριο, με έντονα beats, στοιχειωμένα φωνητικά και το αλά New Order από τα χρόνια του Technique, θρηνητικό κιθαριστικό σόλο να απογειώνει ένα έτσι και αλλιώς θεσπέσιο κομμάτι.

Η μαγεία βρέθηκε

Μη πολύ-πιστεύετε σε αυτά που λέει στο τίτλο, η μαγεία είναι εδώ. Ο Dayve Hawk κάνει ψυχεδελική disco με… cohones και το αποτέλεσμα είναι λίγο χορευτικό, λίγο μουντό, αλλά πάντοτε εξαιρετικό. Είναι διάχυτη σε ολόκληρη τη διάρκεια  του δίσκου μια αίσθηση νοσταλγίας, συγκρατημένου κεφιού και full ενέργειας, ενέργειας εκστατικής, ονειρικής,  που κάπου θυμίζει Air France, Cocteau Twins και New Order, ενώ κάπου οι συγκρίσεις, με Talking Heads, My Bloody Valentine και Boards of Canada είναι επίσης αναπόφευκτες.

Δείξε μου τους φίλους σου

Ο Bibio (a.k.a. Stephen Wilkinson), καμία σχέση με το Subaru, ξεκίνησε από την Mush Records ύστερα από υπόδειξη του φίλου του Marcus Eoin από τους Boards Of Canada. Στη Mush κυκλοφόρησε συνολικά τρία album, το “Fi” το 2004, το “Hand Cranked” δυο χρόνια μετά και τέλος το “Vignetting the Compost” στις αρχές του χρόνου, λίγο πριν μεταπηδήσει στη Warp για να κυκλοφορήσει σε αυτή το δεύτερο(!) στη σειρά για φέτος album, το “Ambivalence Avenue”.

Συλλογή

Το “Ambivalence Avenue” ακούγεται περισσότερο σαν συλλογή, παρά σαν κανονικό album, υπάρχει δηλαδή αισθητική συνάφεια των κομματιών, αλλά κανένα δεν θυμίζει στο στυλ κάποιο άλλο μέσα στο δίσκο. Θεωρώ πως ο Wilkinson έρχεται με περισσή αυτοπεποίθηση και ελευθερία λόγω της Warp και ό,τι αυτή εκφράζει τα τελευταία χρόνια στο χώρο της ευρύτερης ηλεκτρονικής σκηνής, για να συνδυάσει με επιτυχία IDM, folk ακόμα και hip-hop, χωρίς όμως να περιορίσει καθόλου τις πειραματικές του ανησυχίες. Κοφτές κιθάρες, περίπλοκες μελωδίες, διεγερτικές συνθέσεις. Η εντυπωσιακή ποικιλία του δίσκου συνδυάζεται με μία αναπάντεχη συνεκτικότητα, ενώ η αδιάκοπη αλλαγή του στυλ εμποδίζει τη αδράνεια του ήχου. Ο παράτολμα έξυπνος Wilkinson πλέκει από τη μία μουσική φόρμα μετά την άλλη με εμφανή ευκολία από την electronica στη folk και από το funk στο experimental hip-hop και ενώ φαινομενικά αντιπαραθέτει μουσικά είδη, στην πραγματικότητα τα ενώνει σε ένα.

Όλα σε θυμίζουν

Όλοι είναι εδώ: Στο αγαπημένο μου “S’vive”, το υπέροχο soul groovy θυμίζει έντονα Aphex Twin ενώ στο “Sugarette” τον Squarepusher αλλά και τον Flying Lotus και στο “Abrasion” φωνάζουν παρών οι Fleet Foxes. Το “The Palm of Your Wave” είναι στη πραγματικότητα ένα σπαρακτικό, στοιχειωμένο folk με φωνητικά απόγνωσης, όταν το “Jealous Of Roses” είναι ένα 70’s funky ποτ-πουρί με groovy μπάσο, υπόκωφα beats και φάλτσα φωνητικά. Το ομώνυμο “Ambivalence Avenue” χαρακτηρίζει η αντίθεση, τα δροσερά φωνητικά vs εκκωφαντικά drums. Στο “Lovers’ Carvings” τη διαφορά κάνουν τα ντίσκο συνθεσάιζερς που εισβάλλουν παρέα με τα afro beat κρουστά, στο μέσο του κομματιού.

Λεωφόρος Αμφιθυμίας

Ο Bibio έρχεται με αποφασιστικότητα και προσήλωση να συλλάβει τη λεπτή στιγμή μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, αυτή την πολύτιμη και αμφίθυμη στιγμή. Αν θέλετε οπωσδήποτε ένα δίσκο για το καλοκαίρι που πέρασε, αυτός εδώ είναι ο πιο κατάλληλος.

Στο From An Ancient Star ο Jim Jupp (aka Belbury Poly), πλάθει με χαρακτηριστική άνεση μια σκοτεινή ρετρό ατμόσφαιρα πιστή στον ιδιαίτερο χαρακτήρα και στη ιδιόμορφη αισθητική της Ghost Box (της οποίας είναι και συνιδρυτής μαζί με τον Julian House και μάλιστα έχουν καθιερώσει και τον όρο hauntology για να περιγράφει το στίγμα της), μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε ταινίες και σειρές επιστημονικής φαντασίας, με κύριο εργαλείο αναλογικούς ηλεκτρονικούς ήχους και φανερές τις επιρροές από BBC Radiophonic Workshop, αλλά θα έλεγα και από Jean Michel Jarre.
Το album μοιάζει να γυρίζει γύρω από τη κεντρική ιδέα ότι έχουμε δεχτεί επίθεση από κάποιο εξωγήινο πολιτισμό ή κάτι τέτοιο και παρά την μάλλον δυσοίωνη και απειλητική αυτή προοπτική, ο Jupp δεν πέφτει στη παγίδα να παρουσιάσει ένα ψυχρό, βαρύ και καταθλιπτικό ήχο, αντίθετα εμπλουτίζει τον υπερφυσικό του κόσμο και με μια ξέγνοιαστη χορευτική διάθεση όπως αυτή στα «Remember Tomorrow», «A Great Day Out», «From An Ancient Star», «The All At Once Club» και βέβαια με εξαιρετικές, ψυχεδελικά σφυρηλατημένες μελωδίες όπως το απόλυτο αριστούργημα «A Year And A Day», ή το Kraut «The Hidden Door», αλλά και ο αλά Blade Runner επίλογος με το «Seed Ships».

Οι Belbury Poly συνεχίζουν μετά τα «The Willows» (2004) και «The Owl’s Map» (2006), να επεκτείνουν την αναφορά τους στο ρετρό ήχο της δεκαετίας του ‘70, παρουσιάζοντας ένα μεγαλειώδες album που σε ανταμείβει με τον προσιτό ήχο και τη σκοτεινή του αθωότητα, προκαλεί την μνήμη και κυρίως, δε νοσταλγεί, αλλά χρησιμοποιεί το μουσικό παρελθόν ως ένα πρίσμα για το παρόν.

μαύρο σκοτάδι…

they go we go
i want you to know
what i did i did…