Ο εγκέφαλος και ιθύνων νους πίσω από τους Memory Tapes είναι ο Dayve Hawk, υπεύθυνος και για τα όμορα και προγενέστερα μουσικά project που ακούνε στα επίσης εξωτικά ονόματα, Memory Cassette και Weird Tapes. Πολυποίκιλη προσωπικότητα, γεμάτος ψευδώνυμα, μοιάζει ότι αγγίζει να γίνεται χρυσό. Με remix σε Yeah Yeah Yeahs, Peter Bjorn & John, ακόμα και σε Britney Spears, και περιοδεία παρέα με κοτζάμ Interpol, το βιογραφικό του είναι εντυπωσιακό. Μουσικολογικά οι πρώτοι είχαν ένα περισσότερο ποπ ψυχεδελικό ήχο, ενώ αυτός των Weird Tapes έκλινε σε περισσότερο χορευτικό και electro. Όπως είναι φυσιολογικό,

οι Memory Tapes παίρνουν τα καλύτερα στοιχεία και από τους δύο, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο ήχο, που μπορεί να ξεκινά από στοχαστική διάθεση και να καταλήγει σε ξέφρενο χορό, ακόμα και μέσα στο ίδιο κομμάτι! Το Seek Magic είναι η πρώτη δουλειά των Memory Tapes, η πρώτη μάλιστα από μια σειρά κυκλοφοριών που θα ακολουθήσει στο μέλλον, όπως τουλάχιστον μας ενημερώνει η Rough Trade, πρόκειται άμεσα μάλιστα να ακολουθήσει ένας «psychedelic girl group» δίσκος!

Βήματα

Ο Dayve Hawk λοιπόν, αρνείται να ακολουθήσει κατά γράμμα τις καθιερωμένες pop, dance και electro δομές. Φροντίζει να εμπλουτίσει με μαεστρία τη μουσική του, χρησιμοποιώντας πολλούς συνηθισμένους καθημερινούς ήχους με εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Γαυγίσματα σκυλιών,  ο ήχος της βροχής που πέφτει, τιτιβίσματα πουλιών, ο πολύ χαρακτηριστικός ήχος που αφήνουν τα αθλητικά παπούτσια και η μπάλα του μπάσκετ στο παρκέ κ.α., ήχοι που δεν είναι άμεσα αντιληπτοί, και σε ολόκληρη τη διάρκεια του δίσκου είναι, κατά κανόνα, διακριτικοί και ανεπαίσθητοι, αλλά αναγνωρίσιμοι. Ο Hawk τους σκεπάζει μαεστρικά με τα πλήκτρα του και παράγει ένα δίσκο τόσο λαμπερό, που λάμπει ακόμα και μέσα στις ατέλειές του.

Τεχνική New Order

Το Plain Material μοιάζει να είναι ο προπομπός του επόμενου δίσκου (που λέγαμε…). Ένα παράξενο μίγμα από θολές κιθάρες και μια sixties μελωδία, παίρνει στα καλά καθούμενα φωτιά από τη, φτιαγμένη από drum-machine και αιθέρια φωνητικά, μεγαλειώδη μελωδία. Το Green Knight εκτός από αδυναμία για τη στήλη, είναι και ο φορέας του πιο έξυπνου και πιο αναπάντεχου τρικ αυτού του δίσκου, τα περίφημα μπασκετικά βήματα. Το πρώτο single είναι το Bicycle, σχεδόν αιθέριο, με έντονα beats, στοιχειωμένα φωνητικά και το αλά New Order από τα χρόνια του Technique, θρηνητικό κιθαριστικό σόλο να απογειώνει ένα έτσι και αλλιώς θεσπέσιο κομμάτι.

Η μαγεία βρέθηκε

Μη πολύ-πιστεύετε σε αυτά που λέει στο τίτλο, η μαγεία είναι εδώ. Ο Dayve Hawk κάνει ψυχεδελική disco με… cohones και το αποτέλεσμα είναι λίγο χορευτικό, λίγο μουντό, αλλά πάντοτε εξαιρετικό. Είναι διάχυτη σε ολόκληρη τη διάρκεια  του δίσκου μια αίσθηση νοσταλγίας, συγκρατημένου κεφιού και full ενέργειας, ενέργειας εκστατικής, ονειρικής,  που κάπου θυμίζει Air France, Cocteau Twins και New Order, ενώ κάπου οι συγκρίσεις, με Talking Heads, My Bloody Valentine και Boards of Canada είναι επίσης αναπόφευκτες.

Δείξε μου τους φίλους σου

Ο Bibio (a.k.a. Stephen Wilkinson), καμία σχέση με το Subaru, ξεκίνησε από την Mush Records ύστερα από υπόδειξη του φίλου του Marcus Eoin από τους Boards Of Canada. Στη Mush κυκλοφόρησε συνολικά τρία album, το “Fi” το 2004, το “Hand Cranked” δυο χρόνια μετά και τέλος το “Vignetting the Compost” στις αρχές του χρόνου, λίγο πριν μεταπηδήσει στη Warp για να κυκλοφορήσει σε αυτή το δεύτερο(!) στη σειρά για φέτος album, το “Ambivalence Avenue”.

Συλλογή

Το “Ambivalence Avenue” ακούγεται περισσότερο σαν συλλογή, παρά σαν κανονικό album, υπάρχει δηλαδή αισθητική συνάφεια των κομματιών, αλλά κανένα δεν θυμίζει στο στυλ κάποιο άλλο μέσα στο δίσκο. Θεωρώ πως ο Wilkinson έρχεται με περισσή αυτοπεποίθηση και ελευθερία λόγω της Warp και ό,τι αυτή εκφράζει τα τελευταία χρόνια στο χώρο της ευρύτερης ηλεκτρονικής σκηνής, για να συνδυάσει με επιτυχία IDM, folk ακόμα και hip-hop, χωρίς όμως να περιορίσει καθόλου τις πειραματικές του ανησυχίες. Κοφτές κιθάρες, περίπλοκες μελωδίες, διεγερτικές συνθέσεις. Η εντυπωσιακή ποικιλία του δίσκου συνδυάζεται με μία αναπάντεχη συνεκτικότητα, ενώ η αδιάκοπη αλλαγή του στυλ εμποδίζει τη αδράνεια του ήχου. Ο παράτολμα έξυπνος Wilkinson πλέκει από τη μία μουσική φόρμα μετά την άλλη με εμφανή ευκολία από την electronica στη folk και από το funk στο experimental hip-hop και ενώ φαινομενικά αντιπαραθέτει μουσικά είδη, στην πραγματικότητα τα ενώνει σε ένα.

Όλα σε θυμίζουν

Όλοι είναι εδώ: Στο αγαπημένο μου “S’vive”, το υπέροχο soul groovy θυμίζει έντονα Aphex Twin ενώ στο “Sugarette” τον Squarepusher αλλά και τον Flying Lotus και στο “Abrasion” φωνάζουν παρών οι Fleet Foxes. Το “The Palm of Your Wave” είναι στη πραγματικότητα ένα σπαρακτικό, στοιχειωμένο folk με φωνητικά απόγνωσης, όταν το “Jealous Of Roses” είναι ένα 70’s funky ποτ-πουρί με groovy μπάσο, υπόκωφα beats και φάλτσα φωνητικά. Το ομώνυμο “Ambivalence Avenue” χαρακτηρίζει η αντίθεση, τα δροσερά φωνητικά vs εκκωφαντικά drums. Στο “Lovers’ Carvings” τη διαφορά κάνουν τα ντίσκο συνθεσάιζερς που εισβάλλουν παρέα με τα afro beat κρουστά, στο μέσο του κομματιού.

Λεωφόρος Αμφιθυμίας

Ο Bibio έρχεται με αποφασιστικότητα και προσήλωση να συλλάβει τη λεπτή στιγμή μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, αυτή την πολύτιμη και αμφίθυμη στιγμή. Αν θέλετε οπωσδήποτε ένα δίσκο για το καλοκαίρι που πέρασε, αυτός εδώ είναι ο πιο κατάλληλος.

Στο From An Ancient Star ο Jim Jupp (aka Belbury Poly), πλάθει με χαρακτηριστική άνεση μια σκοτεινή ρετρό ατμόσφαιρα πιστή στον ιδιαίτερο χαρακτήρα και στη ιδιόμορφη αισθητική της Ghost Box (της οποίας είναι και συνιδρυτής μαζί με τον Julian House και μάλιστα έχουν καθιερώσει και τον όρο hauntology για να περιγράφει το στίγμα της), μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε ταινίες και σειρές επιστημονικής φαντασίας, με κύριο εργαλείο αναλογικούς ηλεκτρονικούς ήχους και φανερές τις επιρροές από BBC Radiophonic Workshop, αλλά θα έλεγα και από Jean Michel Jarre.
Το album μοιάζει να γυρίζει γύρω από τη κεντρική ιδέα ότι έχουμε δεχτεί επίθεση από κάποιο εξωγήινο πολιτισμό ή κάτι τέτοιο και παρά την μάλλον δυσοίωνη και απειλητική αυτή προοπτική, ο Jupp δεν πέφτει στη παγίδα να παρουσιάσει ένα ψυχρό, βαρύ και καταθλιπτικό ήχο, αντίθετα εμπλουτίζει τον υπερφυσικό του κόσμο και με μια ξέγνοιαστη χορευτική διάθεση όπως αυτή στα «Remember Tomorrow», «A Great Day Out», «From An Ancient Star», «The All At Once Club» και βέβαια με εξαιρετικές, ψυχεδελικά σφυρηλατημένες μελωδίες όπως το απόλυτο αριστούργημα «A Year And A Day», ή το Kraut «The Hidden Door», αλλά και ο αλά Blade Runner επίλογος με το «Seed Ships».

Οι Belbury Poly συνεχίζουν μετά τα «The Willows» (2004) και «The Owl’s Map» (2006), να επεκτείνουν την αναφορά τους στο ρετρό ήχο της δεκαετίας του ‘70, παρουσιάζοντας ένα μεγαλειώδες album που σε ανταμείβει με τον προσιτό ήχο και τη σκοτεινή του αθωότητα, προκαλεί την μνήμη και κυρίως, δε νοσταλγεί, αλλά χρησιμοποιεί το μουσικό παρελθόν ως ένα πρίσμα για το παρόν.

μαύρο σκοτάδι…

they go we go
i want you to know
what i did i did…

Μουσική από mixing videos του YouTube. Πρώτο

Αφού δεν πήρε το oscar, αξίζει μια θέση στο Plateau. Η καλύτερη ταινία που έχω δει τα τελευταία 2-3 χρόνια.