Isobel Campbell Mark Lanegan – Ballad Of The Broken Seas

image003.jpgΤι κάνει η Isobel Campbell των Belle & Sebastian & ο αγαπημένος Mark Lanegan των Screaming Trees αλλά & των πολλών – μερικών από αυτά καταπληκτικών – προσωπικών άλμπουμ ; Ο δεύτερος δίνει βάρος, ενώ η πρώτη μια αιθέρια χροιά, στοιχεία που με το σμίξιμό τους, τα αντίθετα αυτά χαρακτηριστικά δένουν σε ένα ελκυστικό άλμπουμ & φέρνουν συνειρμικά στη σκέψη μου το ντουέτο των Lee Hazlewood & Nancy Sinatra. Ομολογώ ωστόσο ότι με την πρώτη ακρόαση εν μέσω καταιγισμού από τους Motorpsycho επί μια εβδομάδα, το υπερτίμησα, καθώς λειτούργησε σαν καταφύγιο ήρεμης εξωτερίκευσης τουλάχιστον ως προς την ένταση .

Αυτό πάντως που με εκπλήσσει ευχάριστα είναι ότι σε αρκετά τραγούδια ο M.Lanegan τραγουδάει με ένα λιγότερο ναρκισσιστικό τρόπο που αυτό μεταφράζεται σε μια πιο μετρημένη ερμηνεία, παραμένοντας όμως εξίσου υποβλητική. Μάλιστα τα τραγούδια που ερμηνεύει έτσι, είναι από τις κορυφαίες συνθέσεις του άλμπουμ. Το ντούετο με την Is.C στο Deus Ibi Est & το The False Husband, όπου μετά από αρκετό ξεζούμισμα της σκέψης, μνήμης μου κατέληξα ότι η πιο «στεγνή» & με περίεργες γωνίες ερμηνεία του εδώ, με παραπέμπει κατ’ευθείαν στον Chris Eckman – σίγουρα δεν είναι αυτός ;; – Πολύ όμορφα & τα δύο. Το κορυφαίο όμως νομίζω είναι – που με κέρδισε & με το πρώτο άκουσμα – το Black Mountain, όπου ερμηνεύει μόνη της η Is. C., ένα τραγούδι με ατμόσφαιρα που μου θυμίζει το καταπληκτικό προσωπικό άλμπουμ της Kendra Smith, Five Ways Of Disappearing αν θυμάμαι καλά αλλά & το θέμα του Scarborough Fair του παραδοσιακού τραγουδιού που έπαιξαν υπέροχα οι Simon And Garfunkel. Μετά το τρίτο τραγούδι το άλμπουμ παίρνει λίγο την κατιούσα & μόνο το Saturday’s Gone φτάνει στο επίπεδό τους. Ωστόσο δεν μπορώ να μην αναφέρω την πολύ συμπαθητική διασκευή στο Ramplin’Man του Hank Williams αλλά & το παιχνιδιάρικο (Do You Wanna) Come Walk With Me?. Υπάρχουν & κάποια πιο τυπικά Lanegan τραγούδια με πιο αναμενόμενα φωνητικά, αλλά οι συνθέσεις δεν είναι & τόσο δυνατές. Τέλος στο Dusty Wreath πάνω που είμαστε έτοιμοι να σηκωθούμε & να ρίξουμε καμιά χορευτική στροφή, μένουμε με το μεράκλωμα. Να φοβήθηκε άραγε ο Lanegan ότι θα καταλάβαιναν οι φίλοι του στην Ελλάδα ότι πήγε να κλέψει την μέγιστη τουριστική ατραξιόν μας ;; Άραγε αυτό το άνοιγμα του Lanegan να αποτελεί & ένα προμήνυμα για περαιτέρω τολμηρές αναζητήσεις & συνεργασίες ;

Advertisements

3 Responses to Isobel Campbell Mark Lanegan – Ballad Of The Broken Seas

  1. Ο/Η atuan λέει:

    Καλά, και ό,τι διάβαζα την κριτική στο LIFO και σκεφτόμουν ότι θέλω να το ακούσω και εγώ…

    PS. Τι κακό κι αυτό, να πρέπει να χρησιμοποιώ τον Explorer για να μπορώ να κάνω σχόλιο…

  2. Ο/Η Sterna hirundo λέει:

    Και να σκεφτείς ότι το κείμενο είναι γραμμένο πριν από κανένα εξάμηνο & βάλε όταν το σχέδιο ήταν αρχικά για site!!!
    Δεν σε αφήνει από τον Mozilla να γράψεις σχόλιο ??
    & εγώ (& άλλοι) Mozilla χρησιμοποιούμε & δεν έχουμε πρβλ. Μήπως έχεις βάλει κάποια περίεργη ρύθμιση στα Tools – Options ????

  3. Ο/Η walker λέει:

    Μαρκ rulz, και την προπαίδεια να πει ο άνθρωπος είναι θεός, ευτυχώς που στο συγκεκριμένο άλμπουμ έχουμε και ένα άλλοθι για να τον λατρέψουμε για μια ακόμη φορά. Η αντίστιξη με την εύθραυστη Ιζοβέλα εμπνευσμένη- μπράβο στο κορίτσι μας, οι κλασικές φόρμες των τραγουδιών τους δημιουργούν μια αξιοπρεπέστατη βάση για τη «σπασμένη» ατμόσφαιρα του πονήματός τους, εν ολίγοις ένα cd που το έλιωσα σε αυτοκινηστικές ακροάσεις τη σχολική χρονιά 2005-2006 κατά μήκος των 146 χιλιομέτρων Αθήνας-Αιγείρας. Οι πληροφορίες από Παύλο Τατιάνα λένε ότι και το live ήταν πολύ καλό, παρότι μάλλον χάθηκε η Isobell δίπλα στον Lanegan. Και πράγματι σχεδόν στεναχωρήθηκα που το έχασα, μετά όμως από δεύτερη σκέψη όχι και τόσο, γιατί τίποτα πια δε με πείθει να πάω να στριμώχνομαι ωσάν σαρδέλα trata, σε απαράδεκτους, δήθεν ροκ χώρους τύπου Gagarin, όπου για αναπνεύσεις χρειάζεσαι τουλάχιστον δύο μπουκάλες οξυγόνου. Τελευταία φορά που έκανα το λάθος ήταν στους Cinematic Orchestra, και δεν ξέρω αν η συναυλία ήταν μούφα όπως ισχυρίζονται κάποιοι, εγώ το μόνο που θυμάμαι είναι η προσπάθειά μου να ρουφήξω κάνα γραμμάριο οξυγόνου, το στρίμωγμα και τη φασαρία από τους γύρω, που μάλλον είχαν έρθει για να συναντήσουν και να τους δούνε, κι όχι για να δουν τη συναυλία. Ποτέ ξανά.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: