Κινηματογράφος και Πραγματικότητα

a-flood-in-baath.gif
Το φεστιβάλ ντοκυμαντέρ που γίνεται εδώ & 20 χρόνια στο Γαλλικό ινστιτούτο, είναι ένα γεγονός που με προσμονή περιμένω από τότε που πήρα χαμπάρι την ύπαρξή του. Ντοκυμαντέρ τουλάχιστον αξιόλογα έως & αριστουργήματα & που πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να βρει αλλού. Φέτος δυστυχώς δεν μπόρεσα να παραβρεθώ παρά μόνο την τελευταία μέρα (10/2) & έμεινα με αντιφατικές εντυπώσεις. Στην αρχή της μέρας το πρόγραμμα ανέφερε ένα αφιέρωμα στη παγκόσμια μέρα των υγρότοπων, ωστόσο οι επιλογές, τουλάχιστον όσες είδα, ήταν οριακά εντός θέματος. Ξεχωρίζω το εκτός θέματος μεν αλλά πολύ ενδιαφέρον δε «A flood In Baath Country» του O.Amiralay του 2004.

Το θέμα ήταν το μεγαλεπήβολο έργο της Συριακής κυβέρνησης & του επι χρόνια ηγέτη Χαφέζ Αλ Ασαντ, της κατασκευής ενός τεράστιου φράγματος στον Ευφράτη, στο οποίο μετά από 33 χρόνια διαπιστώνονται σοβαρές κατασκευαστικές αστοχίες, αναδεικνύοντας τη θνητότητα ακόμη & έργων τέτοιας κλίμακας & μάλιστα σε τόσο κοντινό χρονικό διάστημα αλλά & την έλλειψη στοιχειώδους διορατικότητας (τέτοιας μεγάλης κλίμακας φράγματα θεωρούνται πλέον από πολλές απόψεις ασύμφορα). Ωστόσο το ντοκυμαντέρ ουσιαστικά εστιάζει στο καθεστώς Μπάαθ & στον τρόπο διακυβέρνησης της Συρίας. Στέκεται περισσότερο στην εκπαίδευση, με πολύ γύρισμα μέσα στα τα σχολεία, όπου διαπιστώνουμε μια εντελώς καλουπωμένη μάθηση-προπαγάνδα, με υποχρεωτική 2ωρη στρατιωτική εκπάιδευση, εκμάθηση τραγουδιών εξύμνησης των ηγετών της χώρας & υποχρεωτική ένδυση με στρατιωτική στολή ! με συρίτια που υποδηλώνουν την τάξη !! Όλα τα παιδιά εντάσσονται από κάποια χρονιά & μετά στις οργανώσεις του κόμματος. Σε έρωτηση που κάνει ο ντοκυμαντερίστας σε κάποιο τοπικό ηγέτη, τι γίνεται στην περίπτωση που κάποιο παιδί αρνηθεί να ενταχθεί, δεν παίρνει καν απάντηση ότι υπάρχει η τάδε τιμωρία, αντίθετα απλά απαντά ότι είναι αδιανόητο να γίνει αυτό καθώς είναι τόσο «σοφά» στημένο το εκπαιδευτικό σύστημα που δε επιτρέπει παρεκκλίσεις. Τα γυρίσματα από τη τεχνητή λίμνη του Ευφράτη ήταν ελάχιστα.
decent-factory-2005.jpg Το μάλλον καλύτερο ντοκυμαντέρ της μέρας ήταν το «A Descent Factory» του T.Balmes, επίσης του 2004, από το αφιέρωμα για την παγκοσμιοποίηση. Μια επιτροπή ελεγκτών δεοντολογίας του χώρου εργασίας, επισκέπτεται το εργοστάσιο της Nokia στην Κίνα, για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι τις εργασιακές συνθήκες. Η κάμερα καταγράφει όλη την περιήγηση της επιτροπής στο εργοστάσιο, συνομιλίες με εργάτριες (90 % των εργαζόμενων είναι γυναίκες), με επιστάτες & με τους ξένους διευθυντές, που μάλιστα προέβαλλαν συνεχείς αντίρρησεις για το παράλληλο γύρισμα του ντοκυμαντέρ & στο τέλος ζήτησαν να μην δοθεί πουθενά. Όπως καταλαβαίνετε ήταν ένα κατόρθωμα που κατάφεραμε & το είδαμε. Ο ορισμός του ντοκυμαντέρ. Παρ’όλο που η διεύθυνση έκανε ότι μπορούσε για να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, άλλωστε αυτές οι επισκέψεις γίνονται κατόπιν προειδοποίησης, οι συνθήκες όπως αποκαλύπτονται κάθε άλλο παρά ευχάριστες είναι.
Συνοπτικά συγκαλυμμένες 12ωρες & βάλε βάρδιες με μισθούς πείνας, που αποκαλύπτουν το κύριο λόγο μετακίνησης των πολυεθνικών προς Ανατολάς, διαμονή σε κοιτώνες των 4 ή 8 ατόμων εντός εργοστασίου, στρατιωτικό καθεστώς που & περιλαμβάνει απογόρευση συνεύρεσης των δύο φύλων, άθλιο φαγητό που αναγκάζει το προσωπικό να χαλάει μέρος από τα ελάχιστα χρήματα σε φαγητό εκτός εργοστασίου, εργασία με ηχορύπανση χωρίς ωτοασπίδες, διατήρηση χημικών μεσα στις κουζίνες, ανοιχτά λούκια αποχέτευσης κ.ά. Πρόκειται για μια σύγχρονη εκδοχή στρατόπεδων συγκέντρωσης, με ζοφέρες συνθήκες διαβίωσης & κυρίως απειροελάχιστες ελπίδες – εδώ η ελπίδα πεθαίνει πρώτη – διαφυγής προς κάποια εναλλακτική επιλογή. Αλλωστε στα χωριά της Κίνας οι εργασιακές ευκαιρίες είναι ανύπαρκτες & αυτά τα εργοστάσια αναδύονται σαν μηδενική επιλογή. Ωστόσο από τη μια η προσπάθεια των εταιριών να αναδεικνύουν ένα politically correct τόσο ηθικά όσο & οικολογικά, προφίλ, που είναι & η αιτία των ελέγχων αυτών σαν μέσα πίεσης για βελτίωση των συνθηκών & από την άλλη αν αναλογιστούμε ότι & οι εναλλακτικές επιλογές που θα είχε όλος αυτός ο πληθυσμός μάλλον θα ήταν ακόμη χειρότερες (η παιδική πορνεία είναι μια συνηθισμένη κατάληξη) τότε ίσως μιλάμε για μια μικρή θετική εξέλιξη από την οικονομική παγκοσμιοπόιηση, τηρουμένων πάντα των αναλογιών σχετικά με τα τοπικά δεδομένα των χωρών της Ανατολής.

Advertisements

5 Responses to Κινηματογράφος και Πραγματικότητα

  1. Ο/Η Sterna hirundo λέει:

    Sterna γράφει & Sterna σχολιάζει.
    Ηθελα να συμπληρώσω την εκλπηκτική σκηνή όπου η επιτροπή
    συνομιλεί μετά το τέλος των ελέγχων με το διευθυντικό προσωπικό. Ο ξένος διευθυντής προσπαθεί απεγνωσμένα να πείσει την επιτροπή ότι το ντοκυμαντέρ αυτό θα πρεπει να λογοκριθεί, ή μάλλον να μην προβληθεί καθόλου. Ο φακός αποθανατίζει με εκπληκτικό τρόπο την αμηχανία & τα συγκαλυμμένα νεύρα του διευθυντή που στην προσπάθειά του να πείσει έχει αλλάξει τα φώτα στο στυλό που κρατάει. Η επιτροπή του εξηγεί ότι δεν θα προβληθεί πάνω από 5λεπτο απόσπασμα, κάτι που ευτυχώς τελικά δεν συμβαίνει.

  2. Ο/Η walker λέει:

    Δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι σώνει και ντε η εναλλακτική της φάμπρικας είναι η παιδική πορνεία. Πιθανώς, αντί να ρίξουν οι Κινέζοι ό,τι είχαν και δεν είχαν στην ανεξέλεγκτη βιομηχανοποίηση για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητά τους σε διεθνές επίπεδο με βαρύ τίμημα για την αγροτική τους δραστηριότητα, ίσως μια εναλλακτική προώθηση της αγροτικής τους παραγωγής θα μπορούσε να είχε αναβαθμίσει τόσο την οικονομία τους όσο και την ποιότητα ζωής των κινέζων αγροτών, παράλληλα με μια πιο ήπια βιομηχανική ανάπτυξη που θα διασφάλιζε κάποια αποδεκτά μίνιμουμ για τους εργάτες. Τώρα αυτό που έχουν καταφέρει είναι η εξαθλίωση του αγροτικού πληθυσμού που αναγκαστικά στρέφονται σε εργασιακές λύσεις όπως του εργοστασίου στο ντοκιμαντέρ,κι από την άλλη την ισχυροποίηση της οικονομίας τους προς όφελος των γνωστών λίγων συν κάποιας ανερχόμενης αστικής τάξης. Οικονομολόγος δεν είμαι, από πολιτικά δεν μπορώ να πω ότι κατέχω φοβερά το σπορ, απλά καταθέτω μια γενική εντύπωση που έχω. Πάντως το ντοκυμαντέρ μου φάνηκε και μένα αρκετά ενδιαφέρον ως προς το περιεχόμενο. Νομίζω ότι πρέπει να σημειωθεί και η αντίθεση ανάμεσα στο κομμάτι που βλέπουμε το εργοστάσιο με την εισαγωγή και το κλείσιμο όπου παρουσιάζεται το πώς (συν)εργάζονται τα στελέχη στη Φινλανδία, το κλίμα άνεσης (βλέπε βουτιές στη λίμνη από τους γυμνιστές executives), οι επιλογές που έχουν (πχ.η μία ελέγκτρια, μετά από τη φάση του ντοκιμαντέρ, παίρνει εκπαιδευτική άδεια και κάνει τα δικά της) κτλ, που τονίζει το γεγονός ότι μιλάμε για δύο κόσμους από δυο διαφορετικούς πλανήτες. Προσωπικά μου έβγαλε και μία ειρωνία ως προς τα ροζ συννεφάκια του politicallycorrectισμού των ευρωπαίων που, και πάλι είχε ως βάση την ανάγκη να μη χάσουν την πελατεία τους λόγω κακής φήμης των sweatshops των προμηθευτών τους. Τελειώνοντας, θυμάμαι την αναφορά σε ένα από τα τελευταία athens voice, που μιλάγε για τους ελεγκτές γνωστής πολυεθνικής επίπλων που επισκέπτονταν εργοστάσια στην Ασία, όπου για τις ανάγκες του ελέγχου γινόντουσαν μικρές διορθωτικές κινήσεις στον εργασιακό χώρο μόνο κατά τη διάρκεια της επίσκεψης. Μήπως τελικά αυτοί οι έλεγχοι δεν είναι παρά στάχτη στα μάτια του κόσμου με μικρή ουσία; Στο τέλος πάντως του ντοκιμαντέρ δεν είδα να υπάρχει καμία πρόθεση για φοβερή αλλαγή στο εργοστάσιο. Δε λέω, μπορεί να μετακινούσαν τα χημικά από την κουζίνα, αλλά αυτό είναι το όλο ζήτημα; Μήπως τελικά το μόνο που έμεινε ήταν τα «τς τς» αποδοκιμασίας των ευρωπαίων;

  3. Ο/Η Sterna hirundo λέει:

    Και εγώ δεν είμαι καθόλου σίγουρος !!
    Πάντως παρ’όλο που οι έλεγχοι είναι ελεγχόμενοι (με προειδοποίηση) ωστόσο & πάλι νομίζω ότι ο κύριος όγκος των προβλημάτων αναδεικνύονται. Πόσα να μπαλώσεις σε 2 εβδομάδες ? Τώρα κατά πόσο οι έλεγχοι & τα πορίσματα αυτών οδηγούν σε αλλαγές, ίσως να οδηγούν σε κάποιες με τραγικά αργό ρυθμό.
    Τέλος καταλαβαίνω το σχόλιο πέρι στιγμιαίας ευαισθητοποίησης & μετά ξανά στο μικρόκοσμό μας, αλλά πρώτον, ακόμη αυτό είναι ένα βήμα συγκριτικά με την παντελή άγνοια & δεύτερον κάποιοι έχοντες γνώση, δεν αρκούνται σε αυτό & προχωρούν παρά πέρα.

  4. Ο/Η atuan λέει:

    Συμφωνώ ότι έστω και αν κρίνουμε κάπως αφ’ύψηλού τις συνθήκες στην Κίνα (κι ας βαδίζουμε κι εμείς τελικά ανεπαίσθητα πλην σαφώς προς αυτή την κατεύθυνση!) καλό είναι να τα βλέπουμε κάπου κάπου.

    Btw, άκουσα σήμερα στο ράδιο ότι σε μια περιοχή στην Κίνα για να καλύψουν ένα βουνό που ήταν φαγωμένο από ορυχεία το έβαψαν πράσινο! Και τώρα η μυρωδιά της μπογιάς ενοχλεί τα γύρω χωριά… Είναι τρελλοί αυτοί οι Κινέζοι!

  5. Ο/Η Sterna hirundo λέει:

    Αυτό με το βάψιμο του βουνού & εγώ το άκουσα !!!Φοβερή ιδέα ε !!!???
    Αυριο έχει στις 13:00 ενα ντοκυμαντέρ στον SKY για την περιβαλλοντική κατάσταση στη Κινα.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: