Ημερολόγιο ενός-προβλέψιμου-Σκανδάλου

notes-on-a-scandal.jpg

Τι λέτε; αρκούν δύο «μπομπάτες» ερμηνείες, βλ. εν προκειμένω της Τζ.Ντεντς & της Κ.Μπλάνσετ για να στηρίξουν ένα δεν – έγινε – και – τίποτα – κοινωνικό ταινιάκι τύπου «Το Ημερολόγιο ενός Σκανδάλου»;

 

Ομολογώ πήγα ψιλο-προκατειλλημένη. Ελπιζα, όμως, να βρω κάποιο ενδιαφέρον στην προσέγγιση του θέματος: κυρίως στο σκέλος της σχέσης καθηγήτριας – 15χρονου μαθητή της και ουχί τόσο πολύ στο κρυφολεσβιακό πόθο της μοναχικής ηλικιωμένης συναδέλφου της που στη συνέχεια κακιώνει και μετατρέπεται σε εκβιάστρια προκειμένου να πετύχει τον στόχο της forever and ever σχέσης. Βρήκα τα αναμενόμενα: Κάποια ρεαλιστικά μεν, αλλά ως εκεί, σχολιάκια για το ρόλο του δασκάλου μέσα σε πραγματικό πλαίσιο, την πίεση μέσα στον πολύχρονο γάμο, την αχνή σκιαγράφηση της σχέσης καθηγήτριας – μαθητή με κύριες νότες τον ανώριμο χειρισμό της πρώτης, η οποία προσπαθεί να βρει διέξοδο από τα παγιωμένα ενός γάμου με δωράκια – έκπληξη έναν πολύ μεγαλύτερο σύζυγο, μια έφηβη κόρη & ένα γιό με σύνδρομο Down. Ο τόνος, δε, δίνεται από την αφηγήτρια – μέσω – ημερολογίου, αυστηρή γεροντοκόρη, σαφέστατα ομοφιλοφυλικών τάσεων που, προσωπικά, δεν κατάλαβα να έχει αποδεχτεί τη σεξουαλικότητά της αλλά να την αποκρύβει instead πίσω από το ιδανικό της ανεύρεσης της ιδανικής συντρόφου. Καλές οι μεταπτώσεις από την τρυφερότητα στην κακία όταν δεν της δένει η μαγιονέζα. Και ναι, υπάρχει ακόμη μια δόση από δημοσιογραφικό κανιβαλισμό.
Μπορεί να’μουν στραβωμένη όταν το είδα και για αυτό αφήνω περιθώριο αμφιβολίας, η μεγαλόψυχη. Μου άρεσε η lost – in – space αιθέρια Μπλάνσετ και η εναλλασόμενη Ντεντς με τους μαέστρικους χειρισμούς των μυών του προσώπου (αν και μπαίνω στον πειρασμό να την προκαλέσω με μια τρελλή κωμωδία για να δω τι απίδια πιάνει ο σάκος σαν το ψάρι βγει στη στεριά (σ.τ.μ) πέρα δηλ. από κάποιο ρόλο αυστηρό, αξιοπρεπή και μετρημένο, σαιξπηρικού ύφους). Αλλά δεν με έβαλε σε διαδικασία συζήτησης, όπως ας πούμε έγινε με τη θεατρική παράσταση «Μαυροπούλι» που πραγματευόταν την ερωτική σχέση ανάμεσα σε παιδί και ενήλικα. Για μενα αναλώθηκε σε μια προβλέψιμη ένταση προορισμένη να ευχαριστήσει τον θεατή μέσα από το σασπένς του εκβιασμού και της μυστικότητας, την άνοδο και πτώση των χαρακτήρων, αλλά και των – τηρουμένων των αναλογιών – ανώδυνο ending, την οποία προσπαθούσε να υπογραμμίσει αποτυχημένα ένα εντελώς αταίριαστο σάουντρακ του Φιλιπ Γκλας.
Τελικά στα καθαροδευτεριάτικα ντολμαδάκια της μαμάς μου βρήκα περισσότερη ουσία.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: