Michael Haneke – Cache

cache_2.jpgcache_1.jpg

Γυρνάω πίσω στη περσινή χρονιά για να κάνω μια αναφορά στην ταινία που με «κέρδισε» περισσότερο & θα ήταν κρίμα να την άφηνα ασχολίαστη.
Η ταινία του Haneke με εντυπωσίασε για τρεις λόγους.
Πρώτον γιατί ο σκηνοθέτης καταφέρνει να απεικονίσει με εκπληκτικό τρόπο, που παίρνει σχεδόν τις διαστάσεις μελέτης (είναι κοινωνιολόγος), την κοινωνικοοικονομική διαστρωμάτωση.

Ο πρωταγωνιστής είναι καταξιωμένος οικοδεσπότης τηλεοπτικής εκπομπής για βιβλία, οπότε όπως γίνεται εύκολα κατανοητό βρίσκεται στα ψηλά κοινωνικά στρώματα αυτός & η «ευτυχισμένη» οικογένεια του. Μέχρι που μια ιστορία από το παρελθόν του, θα εισβάλλει στη ζωή τους & θα την κάνει μαντάρα. Ο Daniel Auteuil προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει μακριά τον αλγερινό μετανάστη που έρχεται από το μακρινό παρελθόν του, ενώ παράλληλα ένας άγνωστος Χ τους παρακολουθεί βιντεοσκοπώντας τη ζωή τους & ακολούθως τους στέλνει αυτές τις βιντεοσκοπήσεις μαζί με ζωγραφιές που γίνονται όλο & πιο απειλητικές. Παρ’όλο που φαίνεται σχετικά προοδευτικός τύπος αυτός & η γυναίκα του (εκδότρια – julliette Binoche), ωστόσο δεν μπορεί να ανεχτεί την ανάμειξη των τάξεων, όταν αγγίζουν τη προσωπική του ζωή. Ο αλγερινός είναι για αυτόν σαν μίασμα που πρεπει να ξεμπερδεύει γρήγορα μαζί του κρατώντας στεγανή & ανεπηρέαστη την φαινομενικά ευτυχισμένη αλλά πολύ εύθραστη οικογενειακή ζωή τους (υπάρχει & ένας γιός). Βέβαια έχει τα σαφή ελαφρυντικά, ότι αρχικά δεν μπορεί καταλάβει τις προθέσεις του, κάτι που δεν μπορεί να ερμηνευτεί πλέον μόνο σε επίπεδο ταξικού φόβου αλλά περισσότερο μεταφράζεται σε φόβο επιβίωσης. Ο κλοιός σφίγγει όλο & περισσότερο, προκαλώντας όλο & μεγαλύτερο φόβο έως πανικό. Ο μετανάστης πάντως δεν εισβάλλει τυχαία, ο γάλλος αστός τον είχε βλάψει ανεπανόρθωτα όντας & οι δύο παιδιά. Ο μετανάστης υιοθετημένος από την οικογένεια του Auteuil, εκδιώκεται από το σπίτι, επειδή τον ενοχοποιεί συνεχώς ο γάλλος γόνος.
Ακόμη & σε μια δυτική κοινωνία σαν τη γαλλική με μεγάλο βαθμό ενσωμάτωσης των μεταναστών στη κοινωνία, οι φοβίες από τη μία & οι δυσκολίες μεταπήδησης μεταξύ βαθμίδων από την άλλη είναι παρούσες & δυσκολομετάβλητες. Οι τάξεις είναι καλά στεγανοποιημένες & από την άλλη αρκεί ένα ταρακούνημα για να καταρρεύσει ο ιντελεκτουέλ καθωσπρεπισμός όλης της οικογένειας.
Το δεύτερο στοιχείο που εντυπωσιάζει είναι το παιχνίδι του σκηνοθέτη με τον θεατή & όπως ξέρουμε από το ανελέητο Funny Games, ο Haneke είναι πρωτομάστορας σε αυτό. Εδώ χτυπάει υπό τη μορφή σοκ περισσότερο παρά με την τακτική του διαρκούς σφιξίματος του στομαχιού. Εκεί που τα πράγματα δείχνουν να εξομαλύνονται κάπως & διαφαίνεται μια πιθανότητα φωτός, τότε είναι που γίνεται το μοιραίο αφήνοντας άναυδο & σοκαρισμένο τον κακομοίρη τον θεατή, που παραδομένος στη ροή της ταινίας, αναγκάζεται να υπομείνει το κόλπο του σκηνοθέτη. Αντίθετα σε μεταγενέστερη σκηνή ενώ είμαστε έτοιμοι γιά τα χειρότερα, τελικά η αντίδραση του γιού του μετανάστη είναι τουλάχιστον αναιμική ! Έτσι τελικά φτάνουμε σε μια αινιγματική σκηνή τέλους μπροστά στην είσοδο ενός μεσοαστικού σχολείου.
Ο τρίτος λόγος είναι το παιχνίδι με την κάμερα. Η οπτική του γυρίσματος ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την κάμερα του αγνώστου, που φαίνεται να δρα αυτόνομα από κάποια στιγμή, ενισχύοντας από την μια την απειλητική ατμόσφαιρα, αλλά από την άλλη συγχρόνως βάζει σε μια θέση αποστασιοποίησης-στοχασμού, τον θεατή.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: