Ο Μίτος της Οφέλια

«Το να υπακούς για να υπακούς είναι για ανθρώπους σαν κι εσάς, λοχαγέ», λέει ο γιατρός πριν ο καριόλης, ο κωλοφασίστας, ο να – μην – τον – πω τού τη χώσει πισώπλατα. «Πρέπει να με υπακούσεις» λέει ο φαύνος στο κορίτσι κι εκείνη, για να σώσει το νεογέννητο θυσιάζει την αθανασία της και έτσι, φυσικά, την κατακτά. Αυτή τη λεπτή κλωστή που ενώνει το «πραγματικό» στόρι με το «φανταστικό» ακολούθησα για να διαβάσω τον «Λαβύρινθο του Πάνα», που όπως όλα τα καλά παραμύθια είναι διδακτικό κι έχει χάπι εντ, τουτέστιν το 99% των καλών πεθαίνουν αλλά, τέλος πάντων, την κάθαρσή σου την κερδίζεις με τον κόπο που απαιτείται.


Ισπανία 1944, οι τελευταίοι σπασμοί του εμφυλίου, και στριμωγμένοι σε μια γωνιά της Ισπανίας βρίσκονται, από τη μια, κάτι λιγοστοί αντάρτες και από την άλλη μια ετοιμόγεννη γυναίκα με την κόρη της, Οφέλια, υπό τη ζοφερή σκιά του συζύγου νο2 της γλυκιάς κυρίας με τις λάθος επιλογές. Ο οποίος είναι ο προαναφερθέντας φασίστας λοχαγός Βιδάλ, που διοικεί με όλη την κακία του σε ένα χωριουδάκι του ισπανικού βορρά και αναμένει τη γέννηση του διαδόχου αδιαφορώντας για τη μαμά, το κοριτσάκι και την ανθρώπινη ζωή. Η Οφέλια, στο μεταίχμιο της παιδικής ηλικίας και εφηβείας, διαθέτει πλούσια φαντασία χάρη στην εμμονή της στα παραμύθια, και αποζημιώνεται ωσάν δεύτερη Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων με την εμφάνιση ενός παράλληλου, φανταστικού κόσμου. Εκεί παίζει το ρόλο της χαμένης πριγκίπισσας, που για να κερδίσει την επιστροφή στο βασίλειο του πατέρα της πρέπει να περάσει τις δοκιμασίες που της θέτει ο Φαύνος (κι ουχί Πάνας).
Τελετή μύησης κι ενηλικίωσης σε ένα σκληρό κόσμο; Προφανώς. Η ηλικία της Οφέλιας, η μάνα που πρέπει να χαθεί, η γέννηση, το αίμα, ο φαύνος, το υπόγειο και σκοτεινό, η πτώση της αμαρτίας που ακολουθείται από την ωριμότητα της ελεύθερης επιλογής και οδηγεί στο θάνατο που δίνει ζωή, πολλά μικρά στοιχεία που συνθέτουν το ταμπλό της διαδικασίας περάσματος μέσα σε ένα πλαίσιο έντονης κιαροσκούρας αντίθεσης Καλού – Κακού. Σας λέω πολλά μπούρου μπούρου για μια σφιχτοδεμένη ιστορία με πετυχημένες εναλλαγές των δύο παράλληλων υποθέσεων, της βίας και της φαντασίας, όπου θριαμβεύει η ατμόσφαιρα. Κι όλα πολύ χορταστικά και καλοειπωμένα. Επιπλέον, το κοριτσάκι είναι γλυκύτατο και πειστικότατο, ο δε Σερζί Λοπέζ αγνώριστος στο ρόλο του κακού. (Δεν το πίστευα ότι τα χαμογελαστά μάτια της «Πορνογραφικής Σχέσης» θα μπορούσαν να δώσουν ένα τόσο αυθεντικό κακό, και χρειάστηκε να διαβάσω το όνομά του στα ζενερίκ του τέλους για να τον αναγνωρίσω. Εύγε).
Κι αν ξεχαστήκατε, επιστρέφω στα του προλόγου και σας υπενθυμίζω ότι πρόκειται (και) για μια βαθύτατα πολιτική ταινία με τη ευρεία έννοια του όρου, που πολύ τη χαρήκαμε αλλά δεν τη συνιστούμε σε εγκύους.

Advertisements

2 Responses to Ο Μίτος της Οφέλια

  1. Ο/Η atuan λέει:

    Συμφωνώ και επαυξάνω! Το καλύτερο έργο που είδα φέτος.
    Απίστευτο ότι ο λοχαγός είναι ο Σερί Λοπέζ!!

  2. Ο/Η littlefluffyclouds λέει:

    Ο οποίος, ποιόν μου θυμίζει, ποιόν μου θυμίζει… Α! τον «τέως» μου θυμίζει.
    Το είδα και ‘γω επιτέλους.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: