Blonde Redhead – 23

Blonde Redhead - 23Η γνωριμία μου με τους Blonde Redhead έγινε με το «Misery Is A Butterfly» το 2004, αλλά αυτό δεν με εμπόδισε να γυρίσω πίσω στα πρώτα τους δισκογραφικά βήματα, όταν η σύγκριση με τους Sonic Youth ήταν μοιραία.
Οι δίδυμοι Ιταλοί που μεγάλωσαν στον Καναδά και η Γιαπωνέζα που ήρθε στις ΗΠΑ για σπουδές, συναντιούνται και σχηματίζουν ένα συγκρότημα στη Νέα Υόρκη. Το πολιτιστικό υπόβαθρο των μελών σίγουρα επηρεάζει τον ήχο τους. Από το 2000 και μετά, το συγκρότημα ξεφορτώθηκε την ταμπέλα των Sonic Youth κλώνων, κυκλοφορώντας το υπέροχο «Melody Of A Certain Damaged Lemons» το 2000. Ακολούθησε τέσσερα χρόνια αργότερα το επίσης καταπληκτικό «Misery Is A Butterfly» στην 4AD, που τους έκανε περισσότερο γνωστούς και στη χώρα μας.
Μετά από 14 συναπτά έτη παρουσίας (ένα album ανά δύο χρόνια) και έξι δισκογραφικές προτάσεις, στην έβδομη -και δεύτερη στην 4AD– με τίτλο «23″ αναλαμβάνουν οι ίδιοι την παραγωγή, με την συμπαράσταση βέβαια του Alan Moulder -στην μίξη κυρίως. Παίρνοντας την παραγωγή στα χέρια τους, το αποτέλεσμα είναι ένα μάλλον πιο ατημέλητο ύφος στη μουσική τους, με μοναδική σταθερά τα νυσταγμένα φωνητικά του Amedeo Pace και τη φωνή-σειρήνα της Makino Kazu.
Το «23» είναι υπέροχο, απόλυτα περιεκτικό, συναρπαστικά σαγηνευτικό χωρίς ένα μέτριο τραγούδι στα 43 του λεπτά και μπορώ να πω, πως σε σχέση με το «Misery Is A Butterfly«, ο ήχος είναι πιο φωτεινός και upbeat και βρίσκει το συγκρότημα να συνεχίζει τη πορεία του προς την τελειοποίηση του artpop ήχου του, που άρχισε από το «Melody Of A Certain Damaged Lemons«.
Ο δίσκος ξεκινάει με το spacey στοιχειωμένο πιάνο του ομότιτλου track «23« που αρχίζει κάπως διστακτικά αλλά καταλήγει σε ένα χαλαρό drumbeat και ένα κιθαριστικό κύμα που θυμίζει τα καλύτερα των Lush. Ο ήχος είναι πλούσιος και αισθάνεσαι σαν να γράφτηκε με πλήρη ορχήστρα, αν και στην πραγματικότητα χρησιμοποιούν το τυποποιημένο set οργάνων.
Το
«Spring And By Summer Fall«, δυναμικό και συνάμα αισθησιακό, μέσα σε πυκνή και απόκρυφη ατμόσφαιρα, ωθεί το συγκρότημα στα όρια του. Ένας shoegaze ύμνος, από τα highlight του δίσκου και σίγουρα από τα τραγούδια της χρονιάς, ως τώρα.
Το
Publisher (mp3) είναι η πιο πολύπλοκη σύνθεση του 23, σε υπνωτίζει με τις πολλαπλές στρώσεις από κιθάρες και synthesizers αλλά και με τη φωνητική αλληλεπίδραση μεταξύ Makino και Amedeo Pace. Look At Me. Αγαπημένο.
Το «SW» με την απροσδόκητη –και γι’ αυτό καλοδεχούμενη– παρεμβολή από διακοσμητικές τρομπέτες εκεί κάπου στο μέσο, είναι μια ιδιαίτερη στιγμή του δίσκου.
Το
«Impure Hair» με την ακουστική κιθάρα και τα ήρεμα φωνητικά της Makino, κλείνει ιδανικά, σε κάπως ambient κλίμα το δίσκο.
Οι Blonde Redhead προκαλούν τη συμβατική ταξινόμηση. Δεν είναι εύκολο για κάποιον μετά και από το 23, να τους αποτιμήσει και να τους ταξινομήσει με ακρίβεια (δεν είναι καθόλου απαραίτητο εξάλλου). Η μπάντα έχει ωριμάσει καλλιτεχνικά, μοιάζουν να εφεύρουν ξανά τον εαυτό τους και στην 4AD βρήκαν την κατάλληλη εταιρεία να στεγάσει τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, και την ηχητική τους εξέλιξη, από τα πρώτα τους άτσαλα και πολλές φορές κακόφωνα βήματα- μια μάλλον αμφίδρομη σχέση, καθώς και οι ίδιοι φαίνεται πως ταιριάζουν γάντι στην ιδιαίτερη αισθητική της 4AD .

 

Advertisements

One Response to Blonde Redhead – 23

  1. Ο/Η Πέρυσι « Plateau λέει:

    […] η σαγηνευτική art-pop αρτιότητα του «23» των Blonde Redhead (εδώ), οι ονειρεμένες λούπες και τα χαοτικά 60’s φωνητικά […]

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: