Synch 2007

dat_politics.jpg

Μόλις τελείωσε το πιό ενδιαφέρον μουσικό γεγονός που συμβαίνει στη χώρα μας τα 4 τελευταία χρόνια. Φέτος η διοργάνωση εντάχθηκε στο πρόγραμμα του φεστιβάλ Αθηνών, χάρη στις γενικότερες ανανεωτικές & ευεργετικές αλλαγές που έχουν γίνει από τον νέο διευθυντή του Γιώργο Λούκο. Αυτό ευνόησε την διοργάνωση αλλά & το κοινό καθώς τα εισητήρια ήταν φτηνότερα ενώ ο χώρος ήταν η Τεχνόπολη στο Γκάζι, πολύ βολικότερα για τους περισσότερους από ότι το Λαύριο όσο & αν το τελευταίο είχε την δικιά του γοητεία σαν χώρος αλλά & σαν εκδρομική διαδικασία. Ηδη πάντως από πέρσι είχε διαφανεί η πρόθεση προσέγγισης της Αθήνας με την διεξαγωγή της πρώτης μέρας στο νέο μουσείο Μπενάκη, όπου & η καταπληκτική εμφάνιση του νορβηγού Biosphere.
Το φεστιβάλ & πάλι κατάφερε με τον πρωτοποριακό & πολυσυλλεκτικό του χαρακτήρα να μου ανανεώσει το ενδιαφέρον για τα μουσικά δρώμενα.

Το φεστιβάλ ξεκίνησε την πρώτη μέρα με την πολύ καλή εμφάνιση των Bonobo, που ομολογώ ότι μέχρι τότε νόμιζα ότι ήταν ένας άνθρωπος. Αντίθετα ήταν πολυμελής μπάντα με κυρίως κλασικά όργανα & αυτό που παίζουν, αν ήθαλα να δώσω ένα στίγμα που θέλω, θα έλεγα ότι είναι ένα μείγμα jazz-rock-lounge-electronica & πειραματικά στοιχεία. Διαυγής ήχος, συνθέσεις με όμορφη ροή & με κάποιες έξυπνες ιδέες στη πορεία των κομματιών που τα απογείωναν. Τα πνευστά για άλλη μια φορά παίζουν καταλυτικό ρόλο στις συνθέσεις. Μόνη παραφωνία τα γυναικεία φωνητικά που τις περισσότερες φορές όταν προσπάθησαν να πρωταγωνιστήσουν μου φάνηκαν παράταιρα, αντίθετα σε ισότιμο ρόλο με τα υπόλοιπα όργανα ήταν οκ. Για να μην ξεχνιόμαστε το όνομα τους το έχουν πάρει από τον χιμπαντζή Pan paniscus ένα από τα δύο είδη χιμπαντζήδων που υπάρχουν & που σχετικά πρόσφατα, αρχές του 20ου αιώνα διαχωρίστηκε από τον κοινό χιμπαντζή & στο οποίο επικρατεί μητριαρχία.
Αντίθετα με τη διαύγεια του ήχου των Bonobo οι πολυαναμενόμενοι !!! για μένα ήταν μια απογοήτευση. Ογκώδης ήχος σε πολύ δυνατή ένταση που κάπως πρέπει η πλειοψηφία των πιό «ροκ» γκρουπ, που θέλουν να αποδείξουν τι αλήθεια ? να καταλήγουν πάντα, ή να είναι με το καλημέρα έτσι. Ο θόρυβος σαν μανιέρα έκφρασης γρήγορα καταλήγει κουραστικός & τελικά με στέλνει στην τέντα όπου έπαιζαν οι αρκετά συμπαθείς Γάλλοι Château Flight. Το ντουέτο παίζει μεστή ηλεκτρονική, πειραματική μουσική που δεν ταξινομείται εύκολα & κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον. Ωστόσο εδώ προέκυψε για πρώτη φορά ένα σημαντικό πρβλ. της διοργάνωσης, το καπέλωμα των ήχων μεταξύ των 2 σκηνών από την πιό θορυβώδη μπάντα. Την Κυριακή οι !!! καπέλωναν τους Château Flight ενώ την Τρίτη οι Dread Astaire τους Mum, με ακόμη πιό εκνευριστικό τρόπο. Ο δε Bill Laswell τους σκέπασε όλους.
Ο Fischerspooner είναι ένας performer με τα όλα του & μόνο για την θεατρικότητα αυτή & του θίασού του – χορεύτριες & λοιπή μπάντα – αξίζει να τον δει κανείς. Από μουσική απλά συμπαθητικά, ηλεκτρονική ποπ με σαφείς 80ties αλλά & κάποιες σύγχρονες αναφορές.
Η τρίτη μέρα ξεκίνησε με τους Loka για τους οποίους το κίνητρό μου για να τους δω ήταν το δελτίου τύπου του Synch που κάτι έλεγε για jazzy περιπλανήσεις με Cinematic Orchestra επιρροές. Αποδείχτηκε παραπλανητικό το κείμενο, ωστόσο το γκρουπ ήταν ούτως ή άλλως πολύ ενδιαφέρον. Post rock διαδρομές, ψυχεδέλεια, jazz, kraut ακόμη & hard rock ήταν οι επιρροές της μπάντας. Το αποτέλεσμα συναρπαστικές κλιμακώσεις & απογειωτικές κορυφώσεις με τα πνευστά (υπέροχο φλάουτο σε κάποια κομμάτια) & πάλι σε ρόλο καταλύτη.Ισως με λιγότερο φλύαρη κιθάρα – που δυστυχώς κυριάρχησε στα μεσαία κομμάτια – τα πράγματα να ήταν ακόμη καλύτερα. Αριστουργηματικά τα 2 πρώτα & το τελευταίο.
Ετσι φτάσαμε στους Mum την για μένα κορυφαία μπάντα όσων είδα. Τα άλπμουμ που είχα ήδη ακούσει, μου είχε δημιουργήσει ένα αίσθημα προσμονής, αλλά αυτό που είδα & άκουσα ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου. Ονειρική ηλεκτρονική, πειραματική ποπ με απίστευτα διπλότριπλα γυναικεία φωνητικά, που παρόμοια μόνο οι Stereolab έχουν δώσει αν & τούτων εδώ τα φωνητικά ήταν περισσότερο μακρόσυρτα & πειραγμένα. Χαρακτηριστικά σε ένα κομμάτι οι δύο φωνές έδιναν εξαίσια αιθέρια & κάπως χορωδιακά φωνητικά ενώ η τρίτη παραληρούσε ακατάπαυστα. Αλλά περίεργα όργανα συνόδευαν δίνοντας συχνά μια παραμυθένια αίσθηση κοντινή σε αυτή των Cocorosie ή των Pram αλλά με πολυπλοκότερη δομή. Ωστόσο ματαία καλούσαν τον κόσμο να χορέψει με το υπέροχο Dancing Behind Your Eyelids, δυστυχώς για άλλη μια φορά ο κόσμος δεν ενδιαφέρονταν για την συναυλία αλλά προτιμούσε να συζητάει με αποτέλεσμα τα υπέροχα χαμηλόφωνα περάσματα –ναι είναι & αυτά μουσική – που συχνά επικρατούσαν στις συνθέσεις τους να χάνονται είτε από την οχλοβοή είτε από τους Dread Astaire που έπαιζαν παράλληλα στην τέντα (όχι ότι έφταιγαν αυτοί). Απορώ με την αντίληψη που επικρατεί ότι τέτοιου τύπου μπάντες είναι υποτονικές & είναι γιά άλλο χώρο. Μάλλον κάτι στραβά αρμενίζει με την παιδεία του κοινού.
Η νέα μπάντα του Bill Laswell ήταν πολυαναμενόμενη. Μαζί με τον Bernie Worrell των Parliament & Funkadelic & τον τρομπετίστα Toshinori Kondo – που μου είχε αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις σε ένα άλμπουμ συνεργασία με τον Dj Krush – υπόσχονταν πολλά. Για να μην το πολυαναλύω δυστυχώς γρήγορα ο ήχος τους μου φάνηκε κάπως δεινοσαυρικός. Πολύ ογκώδης, μεγάλα σόλο με free jazz πινελιές , ολά αυτά σε & πάλι αχρειάστα πολύ δυνατή ένταση. Το αποτέλεσμα δεν μου φάνηκε διόλου καινοτόμο (για Laswell ειδικά) & ούτε ιδιαίτερα ελκυστικό. Την απογοήτευση ακολούθησε η μεγάλη αποκάλυψη για μένα στην τέντα. Οι καταιγιστικοί Γάλλοι Dat Politics δίνουν ρέστα, ο κόσμος επιτέλους χορεύει απελεύθερα. Ηλεκτρονικό punk θα τους χαρακτήριζα, με μια τραγουδίστρια που μου ανακαλούσε από την μνήμη τα γυναικεία φωνητικά των περίφημων Au Pairs & η οποία ακολουθούσε στη κίνησή της το σύστημα ελατήριο. Ωραίος επίλογος σε ένα & πάλι συνολικά πολύ ενδιαφέρον φεστιβάλ. Αναφέρω επί τροχάδην ακόμη μερικές μπάντες ή καλλιτέχνες που είτε είδα λίγο & μου φάνηκαν ενδιαφέρουσες, είτε δεν κατάφερα να δω παρ’ όλα τα καλά ακούσματα που είχα ήδη από αυτές, είτε άκουσα πολύ καλά λόγια από κάποιους φίλους που είχαν την «τύχη» να τις δούνε & ακούσουν. Λοιπόν Larry Gus, Spyweirdos, Biomass, Liberto, Dread Astaire (η αγάπη τους για τους Last Drive δεν κρύβεται αν & πιο ακατέργαστοι & σκοτεινοί), Bauchklang, Bugge Wesseltoft, Alexander Hacke (μην ξεχνάτε το θαυμάσιο μουσικό οδοιπορικό “Sound Of Istanbul”) με Danielle De Picciotto, Lo-Fi & Pamelia Kurstin που έπαιξε & δίδαξε το Theremin που δυστυχώς στο τσακ δεν πρόλαβα αλλά από ότι μου είπαν ήταν πολύ καλή. Παράλληλα & άλλες ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές δραστηριότητες συνέβαιναν όπως το http://www.theoneminutes.org κ.λπ
Αντε & του χρόνου

Advertisements

One Response to Synch 2007

  1. Ο/Η walker λέει:

    Στην πραγματικότητα, άποψη μπορώ να έχω μόνο για Bonobo, Loka @ Mum και λίγο από Chateau Flight. Τα υπόλοιπα με έκαναν να τρέξω να κρυφτώ γιατί ένιωθα ότι η εφτάμηνη κοιλάρα μου θα έκανε μπαμ από τις δονήσεις των μπιτ και η μπέμπα φαντάζομαι ότι θα είχε τρομοκρατηθεί από την ηχητική επίθεση. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι πρόκειται για τον Bonobo, απλώς οι λοιποί on stage πρέπει να ήταν session. Πάντως πέρα από τις συνθέσεις, ευχαριστήθηκα και το ωραίο παίξιμο. Έχω κουραστεί από τις μπάντες που είναι όλο ενέργεια, μου αρέσει να ακούω και κάτι πιο εκλεπτυσμένο και βιρτουόζικο, γι’αυτό οι Bonobo με κάλυψαν πλήρως σε αντίθεση με τους !!!, που η σκηνική τους στάση από το πρώτο δευτερόλεπτο δε μου κίνησε καν την περιέργεια για να μπω στη σχετική ταλαιπωρία και να δω τι λένε. Πιθανώς να μπορούσα να τους χορέψω σε κάποια δεδομένη χρονική στιγμή, αλλά σε γενικές γραμμές αυτό το all powerful τραλαλά is not my cup of tea anymore. Sorry.
    Στους Μum λίγο με χαλάσανε τα φωνητικά μια και ποτέ δεν ήμουν φαν των υπεραιθέριων φωνουλων. Από την άλλη μου άρεσε τρελά η αντιπαράθεση με το ηχομπέρδεμα των υπόλοιπων οργάνων και το όλο φεύγα σκηνικό. Θα ήθελα να ήμουν κοντά στη σκηνή για να χωθώ καλύτερο στο περιβάλλον τους. Επικροτώ sterna το σχόλιο για τις κουβεντούλες, λίγος σεβασμός στο συγκρότημα και σε αυτούς που θέλουν να ακούσουν κι όχι να κάνουν κουτσομπολιό ή να επιδείξουν τις μουσικές τους γνώσεις δε βλάπτει καθόλου μα καθόλου.
    Δε λέω τίποτε άλλο γιατί θα ήταν απλώς επανάληψη του βασικού post.
    PS1. Προς τους διοργανωτές: οι ημερομηνίες δε βοήθησαν να έχει το φεστιβάλ μεγαλύτερο κοινο. Μακάρι να μπορούσαν να το παλέψουν για πιο νωρίς του χρόνου.
    PS2. Μικρή μνεία στο βιντεάκι metallosis maligna στο χώρο Δ2. Διασκεδαστικότατο και ηθικοπλαστικότατο.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: