Interpol – Our Love To Admire

Interpol - Our Love To AdmireΤο πιο αξιοσημείωτο στοιχείο σχετικά με το ‘Our Love To Admire’ και αφού βεβαίως ξεπεράσεις το σοκ με το εξώφυλλο, είναι το γεγονός ότι για πρώτη φορά οι δεξιοτέχνες του αυστηρού και ρομαντικού ήχου, έχουν αφήσει μια χαραμάδα φωτός να διαπεράσει τον σκοτεινό κόσμο που κατοικούν. Δεν πρόκειται για μια πλήρη αλλαγή διάθεσης – στο μεγαλύτερο μέρος του ‘Our Love To Admireείναι ακόμα ντυμένοι με τα ίδια μαύρα ρούχα που φορούσαν τόσο στο Anticsόσο και στο ‘Turn On The Bright Lights’ και για κάθε διαφαινόμενη αναλαμπή ελπίδας παραμονεύει ένα αίσθημα κακού για να διαλύσει τα όποια καλά vibes. Τρία χρόνια πριν αναρωτιόμασταν πώς θα μπορούσε να συνεχίσει η εύθραυστη post-punk παράνοια που δημιούργησε το πειραματικό και με ελαφρώς χαοτική διάθεση, ντεμπούτο τους Turn On The Bright Lights. Το Anticsπου ακολούθησε, ήταν ένας διαφορετικός δίσκος, με περισσότερη ένταση και επιδέξιες κιθαριστικές πλοκές, πιο τραχύ και upbeat, ένας πιο ηλεκτρικός και πιο στιβαρός διάδοχος, που πλησίασε στα στοιχειώδη της pop & της soul μουσικής.

Όπως και στα δύο πρώτα album έτσι και στο Our Love To Admire (που χρειάστηκε τρία & μισό χρόνια για να κυκλοφορήσει, μέσω φημών περί διάλυσης – ο drummer Sam Fogarino μάλιστα δημιούργησε πρόσφατα μια νέα μπάντα, τους Setting Suns, παρέα με τον Adam Franklin των πάλαι ποτέ shoegazers των 90’s Swervedriver -και είναι το πολυεθνικό τους ντεμπούτο στην Parlophone), η ικανότητα τους στην οικοδόμηση παθιασμένης έντασης και μεγαλοπρέπειας έχει εισχωρήσει σε καθένα από τα τραγούδια τους με σαρωτική μάλιστα επίδραση, ενώ και πάλι το δανείζονται ένα μεγάλο μέρος της νευρικής τους ενέργειας και του κυκλοθυμικού κιθαριστικού τους ήχου, από διάφορα προφανή αγγλικά συγκροτήματα όπως τους Echo And The Bunnymen, Kitchens Of Distinction, Psychedelic Furs και βέβαια Joy Division & The Chameleons. Τα τριάμισι αυτά χρόνια δεν φαίνεται να πέρασαν ανέμελα, αντίθετα μοιάζει να χρησιμοποίησαν κάθε λεπτό αυτής της ενδιάμεσης περιόδου για να επεξεργαστούν σχολαστικά, την επιστροφή τους.
Έτσι στο ‘Our Love To Admire’ το group χαλιναγωγεί κάπως τις σκοτεινές του ορμές για να δημιουργήσει ένα πιο διευρυμένο ήχο που ξεχειλίζει από ζωή και δύναμη. Ο Paul Banks ψάλλει ακόμα τα λυρικά ποιήματά του με ένα πομπώδες ύφος, αλλά μάλλον πρόκειται για το πιο προσιτό album της μπάντας. Αυτό μπορεί να απογοητεύσει όσους απόλαυσαν τον εύθραυστο υπαρξισμό του πρώτου δίσκου, αλλά ερεθίζει εκείνους που αναζητούν μια πιο ηλεκτρική ηχητική περιπλάνηση.
interpol.jpg Ο δίσκος αρχίζει θεαματικά με το ‘Pioneer To The Falls’, που ανοίγει την αυλαία οικοδομώντας ένα ιλιγγιώδες κρεσέντο από τρεμάμενες κροταλιστές κιθάρες, και θαυμάσιες τρομπέτες, ένα υπέροχα δυσοίωνο κομμάτι, στοιχειωμένο από τη νεκρική σάλπιγγα, ένα τυπικό Interpol έπος, αντάξιο ενός ‘C’Mere’ ή ενός ‘Slow Hands’. Το πνευματώδης και παιχνιδιάρικο ‘No I In Threesome’ είναι μια αισιόδοξη νότα και ένα πιθανό επόμενο single αλλά η κορυφαία στιγμή του δίσκου μοιάζει να είναι το ‘The Scale’ με την σπαραχτική κιθάρα, τα συμπαγή φωνητικά του Banks και βέβαια την απίθανη παύση εκεί κάπου στη μέση. Το ‘Pace Is The Trick’ είναι ένα ακόμα δραματικό highlight, υπνωτικό και λυτρωτικό, που σε εντυπωσιάζει με τη μεθοδικότητα με την οποία ξετυλίγει αργά και λεπτομερειακά την πλοκή του, ενώ το αργό και επίμονα κλιμακωτό ‘Rest My Chemistry’ με τα θαυμάσια φωνητικά και τα υπόκωφα drums, αναθεωρεί την παλιότερη γοητεία τους για τους Pixies. Το ύφος των άλλων συνθέσεων του δίσκου, κυμαίνεται ανάμεσα σε άξιους συνεχιστές του Antics, όπως το πρώτο single ‘Τhe Heinrich Maneuver’ με τις χαρακτηριστικές κιθαριστικές εξάρσεις ή το σαγηνευτικό ‘Mammoth’ και σε απολαυστικά αιρετικά και πειραματικά παραστρατήματα, όπως το προτελευταίο κομμάτι ‘Wreaking Ball’ – ένα ταξίδι φωνητικών αντίλαλων το οποίο, εντελώς αιφνιδιαστικά την ώρα που εξασθενίζει, μετατρέπεται σε ένα κινηματογραφικό έπος ή ακόμα το ονειρώδες και συμφωνικό αποχαιρετιστήριο ‘The Lighthouse’, ένας λυτρωτικός κιθαριστικός χείμαρρος.
Ένα κατάλληλα δραματικό τέλος σε ένα φανταχτερό και συναισθηματικό ταξίδι. Οι Interpol επέστρεψαν, κάθε νέο κομμάτι είναι τόσο καλό όσο πριν εμπλουτισμένο με ένα νέο πνεύμα, προς μια νέα κατεύθυνση, σε νέο label και κυρίως με περισσότερη εμπιστοσύνη, καταστέλλοντας όλους τους φόβους ότι η μεταγραφή τους σε πολυεθνική θα γίνει αιτία να χάσουν μέρος της αξίας τους, το τρίτο τους πόνημα είναι ο ήχος μιας μπάντας που χτίζει επάνω και πέρα από τις επιρροές τους.

Pioneer To The Falls.mp3
The Scale.mp3

The Lighthouse.mp3

Advertisements

2 Responses to Interpol – Our Love To Admire

  1. Ο/Η Πέρυσι « Plateau λέει:

    […] σκοτεινή ορμή των Interpol στο εξαίσιο «Our Love To Admire» (εδώ), οι δαιδαλώδεις και πολυεπίπεδες μελωδίες των Air Formation […]

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: