Fourfold Play:Fridge – The Sun

The Sun

Μαθαίνοντας για την ύπαρξη των Fridge πριν από πέντε περίπου μήνες (δείτε & σχετικό post) απόρησα με τον εαυτό μου, όταν έμαθα ότι είναι ένα τριμελές συγκρότημα του Kieran Hebden, πιό γνωστού & σαν Four Tet. Απόρησα με την άγνοιά μου γιατί ο Four Tet μαζί με δύο-τρεις ακόμη μουσικούς, όπως οι Boards of Canada & o Susumu Yokota μου έχουν χαρίσει τις καλύτερες μουσικές που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια, δίνοντας υπέροχους συνδυασμούς μελωδίας & πρωτοποριακής διάθεσης που καταλήγει ή έχει σαν εργαλείο τον μεστό πειραματισμό. Μικρό το κακό όμως, σημασία έχει ότι έστω & μετά από δέκα χρόνια ύπαρξης τους – που ζούσα ? – ευτυχώς τους έμαθα.

Οι Fridge είναι η ας την πούμε λιγότερο ηλεκτρονική & περισσότερο κιθαριστική πλευρά του Four Tet αν & αυτή η κατηγοριοποίηση ακούγεται & είναι πολύ περιοριστική, καθώς & ηλεκτρονικά στοιχεία υπάρχουν & εύστοχοι πειραματισμοί & free jazz πινελιές. Το The Sun είναι ένας αμιγώς instrumental δίσκος – τα φωνητικά όπου υπάρχουν λειτουργούν σαν ένα ακόμη ισότιμο όργανο – γεγονός που βοηθάει στην περαιτέρω μουσική εξερεύνησή χωρίς την καταδυνάστευση που πολλές φορές επιβάλλει η πρωτοκαθεδρία της φωνής. Αν & οι συνθέσεις του άλμπουμ δεν αποτελούν μια συνεπή αλληλουχία, ωστόσο το τελικό αποτέλεσμα δεν προδίδει έλλειψη συνοχής αλλά αντίθετα εντυπωσιάζει με το πώς ετερόκλητα στοιχεία αλλά & συνθέσεις μπορούν να δημιουργήσουν τέτοιο ελκυστικό σύνολο. Από τη μια έχουμε το καταπληκτικό Clocks που αρχίζει με μια ευρηματική, παιχνιδιάρικα ρυθμική & πολλά υποσχόμενη εισαγωγή με μπερδεμένους ήχους από κάτι σαν ρολόγια εν χορώ !! Τελικά η εισαγωγή δίνει την θέση της σε μια υπέροχη κλιμάκωση που απογειώνει το κομμάτι & που εδώ & τέσσερις μήνες δεν χορταίνω να ακούω, για να καταλήξει σε μια εξίσου όμορφη σταδιακή αποκλιμάκωση. Από την άλλη τα πιο αργά, με πανέμορφες μελωδίες, ζεστά Comets & Oram. Το πιο εγκεφαλικό, με φευγάτα πνευστά Insects ή το Lost Time το μοναδικό όπου ακούγονται ανθρώπινες φωνές απλά σαν ενίσχυση της κλιμάκωσης της σύνθεσης η οποία κυρίως έρχεται κιθαριστικά & μάλιστα με shoegaze προσέγγιση ! Ναι υπάρχει & τέτοια. Ακόμη πιο περίεργη αλλά καθόλου περιττή είναι η ύπαρξη του Eyelids, που είναι ίσως το μοναδικό τραγούδι που θυμίζει περισσότερο τα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους EPH & Semaphore (εξίσου καταπληκτικά αν & σαφώς πιο θορυβώδη & κιθαριστικά). Είναι μια σύντομη, ξεσηκωτική, συμμετρική, κιθαριστική επίθεση που ανακαλεί από την μνήμη τις καλές art punk instrumental στιγμές των Fugazi ! Τέλος το κλείσιμο έρχεται με μια χαμηλότονη κιθαριστική μελωδία που αξιοποιεί μέχρι & τον ήχο από το ανεβοκατέβασμα του χεριού στα τάστα….

Το The Sun είναι σίγουρα ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς & ήταν μια αφορμή για αναζήτηση των υπόλοιπων άλμπουμ των Fridge. Μέχρι τώρα κατάφερα & άκουσα τα εξίσου καταπληκτικά EPH (2002) & Semaphore (1998). Επίσης να μην ξεχνάμε την δισκογραφία του-των Four Tet. Τα Pause, Dialogue & Rounds είναι & τα τρία μέσα στα πιο σημαντικά άλμπουμ των τελευταίων δέκα χρόνων. Και για να κλείσω με ένα ακόμη πομπώδες διθυραμβικό σχόλιο, τώρα που δυστυχώς οι Tortoise έχουν παρακμάσει, οι Labradford δεν υπάρχουν & η συνέχεια τους οι Panamerican ποτέ δεν κατάφεραν να ξαναφτάσουν στο επίπεδο του πρώτου αριστουργηματικού ομότιτλου άλμπουμ τους, ο Kieran Hebden είτε σαν Four Tet είτε με τους Fridge είναι άξιος συνεχιστής με τους μεστούς πειραματισμούς του χωρίς το παραμικρό ίχνος φθοράς μέχρι τώρα. Αν έρθει & στην Αθήνα με τον Caribou όπως λέγεται & ακούγεται θα είναι το κερασάκι στην τούρτα !

ΥΓ. Ένα quiz για το τέλος ! Ξέρει κανείς άλλα συγκροτήματα με την λέξη ψυγείο στο όνομά τους (χωρίς αναζήτηση στο Allmusic) ?

Sterna hirundo

fridge-japan.jpgΆλλη μια απ’ τις χιλιάδες εκδοχές κάποιας αποδόμησης που στηρίζεται στο νεκρό αστικό ροκ. Ενδιαφέρουσα μεν, όχι όμως απαραίτητα ευχάριστη παντού. Στο THE SUN παρελαύνουν διάφορα ιδιώματα -έτσι όπως εγώ τα βλέπω-από post hard rock σε post psychedelia στο post house και πάλι απ’ την αρχή με εριστικές άλλοτε κιθάρες και τύμπανα κι άλλοτε με ήπιους ψίθυρους αναλογικών και ψηφιακών οργάνων.

Διανύοντας παρατεταμένα αυτήν την post περίοδο νιώθω πως συνεχώς θα συναντώ αυτήν την όλο και περισσότερο ταυτολογική απόγνωση των ευφυών μουσικών που παρά την αισθητική τους δυναμική δεν καταφέρνουν να φτιάξουν ολοκληρωμένα τοπία. Ίσως βέβαια να μην είναι εκεί το ζητούμενο. Ούτως ή άλλως η μουσική ποτέ δεν αποσκοπούσε σε κανενός είδους κατανόηση, πόσο μάλλον τα διάφορα μειονοτικά ιδιώματα. Απλώς ίσως να κινητοποιούσαν κάτι μέσα στην ψυχή του αποδέκτη, κάτι αβέβαιο ακόμα κι αν το μήνυμα είναι –στην δική μας περίπτωση, αυτού του album –“THE SUN”- ενός ήλιου διφορούμενου, ίσως και λίγο απειλητικού.

Υ.Γ. (μερικές εικόνες απ’ την ακρόαση του album)

CLOCKS

Στο μετρό έδενε με τους ήχους των σιδηροτροχιών –Ευαγγελισμός- Μέγαρο-Αμπελόκηποι. Κοιτώ ένα συνοφρυωμένο παπά . Γρανάζια και μειωτήρες δημιουργούν την αναλογική αυτή λούπα που δεν με πάει πουθενά παρά σε κάποιο αβέβαιο μουσικό παρελθόν.

Πανόρμου κατεβαίνω…

EYELIDS

Μόλις κάποιος πιτσιρικάς έσπασε το skate του και κοιτά με απορία τα δυο κομμάτια. Από παλαιά η συνταγή της εκτόνωσης του μουσικού ήταν αυτά τα δυο-τρία ακόρντα.

Ότι έχει μείνει αν ξεπλύνεις παλιά μουσικά μοτίβα του 70 και του80 με την προσθήκη ενός ηλεκτρονικού καλειδοσκοπίου.

COMETS

Χάος εκδοχή ενός αγχωτικού shopping στην Ερμού. Ψήγματα ψυχότροπης τρυφερότητας που καλύπτεται από industrial ειρωνεία και σαρκασμό. Το απλό

tempo της ζωής του μικροαστού.

INSECTS

Μέσα σε μια γυάλα στην αγορά TSUKITZI του Τόκιο παλεύουν κουλουριασμένα καμιά δεκαριά θρεμμένα χέλια. Για κάποιο λόγο μου ήρθε αυτή η εικόνα

Metalsmith

fridge-studio.jpg Το «The Sun» είναι ένα album κατά βάση κρουστών, είτε εξ’ ολοκλήρου όπως στα δύο πρώτα κομμάτια, είτε όταν απλά πλάθει ατμόσφαιρες όπως στα «Our Place In This» ή στο «Insects», όπου τα κρουστά και τα τύμπανα ξεχωρίζουν πάνω και πέρα από την απλή μελωδική δομή και βρίσκει τους Fridge έπειτα από μια παύση 6 ετών, με τον Kieran Hebden να εστιάζει στους Four Tet και τον μπασίστα Adem Ilhan στο σόλο project του, να επιστρέφουν με δυνατές συνθέσεις στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου. Όταν τα κρουστά υποχωρούν, κιθάρες και τεχνικά άρτια drums εξασφαλίζουν ότι θα το καταστήσουν αδύνατο για οποιονδήποτε να τους κατηγορήσει για την δημιουργία ενός αμιγώς post-rock δίσκου, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι Four Tet εμποτίζοντας τα ηλεκτρονικά τους instrumentals με free-τζαζ ξεσπάσματα, δεν μπορούν να κατηγορηθούν για καθαρά ηλεκτρονικούς δίσκους.

Το εναρκτήριο «The Sun» εισβάλλει ορμητικά με μια σειρά από θορυβώδη κρουστά και κάτι σφυρίγματα σαν χαλασμένο συναγερμό, το οποίο ταλαντεύεται σπασμωδικά, εξελίσσεται , δεν γλιτώνει όμως την επανάληψη & δίνει τη σκυτάλη στο 8λεπτο και πολύ καλό «Clocks» με τα ρολόγια του, το πιο κιθαριστικό και post-rock κομμάτι του δίσκου που χτίζεται αργά και υπέροχα σε μία κλιμακωτή μελωδική ρουτίνα, παίρνοντας μια ελαφρώς θορυβώδη χροιά. Στην folk μελαγχολία του «Our Place In This» βρίσκει κανείς γαλήνη -πάλι η καλή ιδέα όμως ξεχειλώνει στο τέλος- πράγμα που επαναλαμβάνεται και στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου το «Years And Years And Years…», με τη χαρακτηριστική γρατζουνιστή κιθάρα.

Το group επιταχύνει τα πράγματα στο «Eyelids», ενώ το υπόκωφο «Oram» που ακολουθεί, οι μελωδικές κιθάρες και τα λεπτά vibes είναι μια σαφής αναφορά στις δουλειές του Kieran ως Four Tet.

Πράγμα που συμβαίνει και με τις κουδουνιστές μελωδίες του επόμενου –του πιο ηλεκτρονικού ίσως του δίσκου- το υπέροχο «Comets». Εδώ τα κρουστά υποχωρούν και κάνουν χώρο στα συνθεσάιζερ, στο σπασμωδικό μπάσο και στις παράδοξες χορδές που κατασκευάζουν μια μαγευτική υπνωτική πλήξη. Στο πιο jazz «Insects αντιπαραβάλουν την απλή κιθάρα απέναντι στο χάος των πνευστών, σαν δύο ξεχωριστές οντότητες στο ίδιο κομμάτι. Προσωπική επιλογή από το «The Sun» είναι το γαλήνιο «Lost Time», -το μόνο κομμάτι με φωνητικά- που γεφυρώνει τέλεια τις υπέροχες πολυφωνικές ψαλμωδίες που αιωρούνται ανάμεσα στα έντονα κιθαριστικά περάσματα και σε γεμίζει με μια γλυκιά κατάθλιψη.

littlefluffyclouds

Fridge
Post-rock αριστούργημα; Βρετανική απάντηση στο ‘Millions now living will never die’ των Tortoise; Τι σημασία έχει; Το ‘The Sun’ είναι ένα ηφαίστειο κρουστών, έγχορδων και ηλεκτρονικών ήχων που εκρήγνυνται σε εικόνες. Εικόνες ήρεμες, έντονες, εικόνες από τη φύση και την πόλη, εικόνες προσωπικές. Αριστούργημα.

Afterhours
Advertisements

One Response to Fourfold Play:Fridge – The Sun

  1. Ο/Η Πέρυσι « Plateau λέει:

    […] Plateau Η Μουσική στο επίκεντρο χωρίς όμως αποκλειστικότητα « Ένα μπουκέτο από το 2007 Πέρυσι Δευτέρα, Ιανουάριος 14, 2008 – 10:10 μ.μ Η latin-Folk ψυχεδέλεια και ιδιαίτερα η μεγαλειώδης εσωστρέφεια που απλώνει ο Devendra Banhart στο τέλος του «Smokey Rolls Down Thunder Canyon», το disco/dance/funk punk του «Myth Takes» των !!! που είχαμε την τύχη να τους απολαύσουμε και από κοντά, τα θαυμάσια κρουστά και οι κουδουνιστές μελωδίες των Fridge στο «The Sun» (εδώ), […]

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: