Panda Bear – Person Pitch

person-pitch.jpgΤο Person Pitch έπεσε σαν κεραυνός στα αυτιά μου κοντά στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς. Ο απίστευτα εμπνευσμένος, αισιόδοξος και από κάθε άποψη πολύπλευρος ήχος του, μου καρφώθηκε για πολύ καιρό στο κεφάλι και με έκανε να παρατήσω ότι άλλο άκουγα εκείνο τον καιρό. Ένα σύνολο εκτεταμένων ψυχεδελικών ελεγειών που ταξιδεύουν από το tribal τελετουργικό στη πειραματική electronica και στην ανέμελη και λαμπερή αλά Beach Boys pop. Κάποιες φορές δυσοίωνο, κάποιες φορές εορταστικό, πάντα ακαταμάχητο όμως.

Στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου οι συνθέσεις είναι περίπλοκες η γκάμα των ήχων τεράστια, με επαναλαμβανόμενες λούπες πάνω στις οποίες στήνονται εξαιρετικές μελωδίες. Υπάρχει κάποια μάλλον παρασκηνιακή διάθεση για χορό, που νομίζω πως πηγάζει από την αέναη επανάληψη των μοτίβων.

Για το μαγευτικό Bros έναν μεγάλο pop ύμνο θα μπορούσε να γραφτεί ξεχωριστό post. Ωφελείται τα μέγιστα από έναν πλήθος μη-μουσικών παρεμβολών, αρχίζοντας από μια σειρά λαμπερών κιθαρισμών και διαφόρων μεταλλικών κουδουνισμάτων που σταδιακά μεταβάλλεται σε ένα απίστευτο νταβαντούρι με κάτι κουκουβάγιες και άλλα πουλιά, ήχους από κουδούνια ελκήθρων, άρπες, φωνητικά Brian Wilson αλλά και παιδικές φωνές. Θα μπορούσε να είναι τόσο ένα μεγάλο γαλήνιο νανούρισμα, όσο και ένα χορευτικό remix.

Όσο για το Good Girl/Carrots είναι κι’ αυτό πάνω από 12 λεπτά και αρχίζει δυναμικά με τα tribal κρουστά να προκαλούν αναταραχή, πριν χαλαρώσει και μεταβληθεί σε ένα υπνωτικό dub νανούρισμα με γαλήνια φωνητικά, να αντηχούν ανάμεσα σε κυκλικά πλήκτρα, τιτιβίσματα πουλιών και διάφορους άλλους ήχους, οδηγώντας στο Search For Delicious.

Το Person Pitch ακούγεται με ιδιαίτερη προσοχή, θα πρότεινα καλύτερα με ένα ζευγάρι καλά ακουστικά, ώστε να κατανοηθεί η φοβερή δουλειά που έχει γίνει στην παραγωγή των πολύπλοκων συνθέσεων αλλά και στα πολυεπίπεδα φωνητικά.

littlefluffyclouds

panda-bear-1.jpg
Το Person Pitch ανοίγει εντυπωσιακά με το δυναμικό Comfy in Nautica όπου οι προθέσεις αλλά και οι μουσικές εμμονές του Noah Lennox γίνονται σαφείς από την αρχή. Μια ηχητική βόλτα σε ένα παραθαλάσσιο Luna-park μια ηλιόλουστη μέρα, όπου οι παιδικές φωνές μπλέκουν με ήχους από χρωματιστά τρένα, πλατσουρίσματα σε ζεστά νερά, χορευτικά loops, samples, γλυκές μελωδίες και φωνητικά από τα παλιόπαιδα της παραλίας. Η ευφορική αυτή μουσική θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένα κολάζ ήχων που κτίζονται αργά σε στρώματα, με επαναληπτικά μοτίβα που κάποτε ενισχύουν την απώλεια της αίσθησης του χώρου και του χρόνου. Στο εξώφυλλο, παιδάκια σε πισίνα, μαζί με διάφορα ζώα και το αναγκαίο panda, ως εικόνα, δίνουν το στίγμα της ευφορίας και ανεμελιάς που προκαλεί η ακρόαση. Μένει τίποτα όμως στο τέλος της ακρόασης του δίσκου; Οι όμορφες στιγμές δεν χρειάζονται πάντα ένα υπόβαθρο ουσίας διότι από μόνες εμπεριέχουν την ουσία της ευτυχίας. Είμαστε ανοικτοί να αφεθούμε σε αυτή;

Afterhours

panda-bear-3.jpg
Αν το είναι αυτό το γλυκό ζωάκι που ζει στα κινέζικα δάση από bamboo και έχει γίνει παγκόσμιο σύμβολο της παιδικής pop κουλτούρας, ας μην ξεχνάμε ότι είναι ένα είδος αρκούδας και πως πίσω απ’ το γλυκό μουσούδι της πάλλεται μεγαλοπρεπώς όλη η αγριάδα του είδους της. Όσον αφορά τον κύριο πίσω από το Person Pitch και από το όνομα Panda Bear λίγο λίγο αποκαλύπτει τα απειλητικά στοιχεία που άφθονα κρύβονται πίσω από ένα- κατά τα φαινόμενα- homage στην ελπιδοφόρα δεκαετία του ’60.¨Ετσι τα καλόηχα φωνητικά μπλέκονται με μακρινούς κρότους, ήχους αλυσίδων, βήματα σε διαδρόμους, κραυγές και ψίθυρους, παγανιστικές ρυθμικές εμμονές, ψυχεδελικούς ατέρμονες ηχητικούς κοχλίες και κάποτε μάλιστα φτάνει να δημιουργεί ιδιότυπους τελετουργικούς ψαλμούς (I’m not).
Ενδιαφέρων δίσκος αλλά εγώ δυσκολεύομαι πια να ακούσω rock ή ό,τι άλλομπορεί να είναι αυτό το ύφος.

Αν το 2008 ο Stanley Kubrick σκηνοθετούσε την τελευταία συνέχεια της «Γρανίτας από λεμόνι» ίσως να είχε το Person Pitch για soundtrack.
Όσο για μένα που έγραψα αυτή τη σημείωση, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ξαναβάλω το CD αυτό στο deck μου.
Υ.Γ. Η χαρά της τέχνης είναι ότι ο καθένας «διαβάζει» ό,τι θέλει στο εκάστοτε έργο. Το ίδιο κάνω και ‘γω.

Metalsmith

panda-bear-2.jpg

Όταν φτάνει το τέλος του χρόνου περιμένω με ανάμικτες διαθέσεις τις λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Ανάμικτες γιατί γρήγορα με τις πρώτες λίστες που συναντώ, διαπιστώνω την θλιβερή ομογενοποίηση που υπάρχει ακόμη & σε αυτές της «εναλλακτικής» ροκ μουσικής σκηνής. Ακόμη & σε αυτές υπάρχουν κάποια πιο γνωστά άλμπουμ που θα περάσουν από όλων των μουσικοκριτικών τα αυτιά, με αποτέλεσμα να έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες πλασαρίσματος στα καλύτερα (π.χ Pj Harvey, Radiohead, Grinderman), αντίθετα με άλλα που παραμένουν καλοκρυμμένα μυστικά για λίγους. Επίσης μπορούν εύκολα να καταδυναστεύσουν τις μουσικές επιλογές μας, αφού μπαίνουν & σαν προτεραιότητες που παραμερίζουν άλλες λιγότερο γνωστές & αντίστοιχα περιορίζουν το ρίσκο πιο άγνωστων επιλογών. Υπάρχουν ωστόσο & κάποιες λίστες πραγματικά πολύ χρήσιμες για έναν ανήσυχο μουσικόφιλο όπως ενδεικτικά κάποιων συντακτών του MIC με πολύ ιδιαίτερη ματιά όπως εδώ στο τέλος της σελίδας, η στη μέση αυτής της σελίδας με την πολύ χρήσιμη για διεύρυνση του μουσικού ορίζοντά μου, world λίστα, την οποία προσπαθώ ήδη να αξιοποιήσω.

Από την άλλη όμως κάποιες φορές όπου υπάρχει καπνός υπάρχει & φωτιά. Το Person Pitch των υπό εξαφάνιση Panda Bear ανατρέποντας την αρχική μου καχυποψία & τους όποιους ενδοιασμούς, παραμένει για αρκετό καιρό στην πρώτη γραμμή των μουσικών που ακούω με ευχάριστα, σχεδόν με αγαλλίαση. Αυτό που κάνει αίσθηση με τη μία είναι τα υπέροχα πολυεπίπεδα φωνητικά με σαφή αναφορά σε αυτά των Beach Boys. Πολλαπλά φωνητικά, κάποτε χορωδιακά, κάποτε ιδιαίτερα ρυθμικά, κάποτε παιχνιδιάρικα, κάποτε οπαδικά (άκου πρώτο κομμάτι) συχνά αιθέρια, πρωταγωνιστούν στη μουσική των Panda Bear. Σε δεύτερη ανάγνωση όμως αρχίζει & ξεπροβάλλει μια καταπληκτική ενορχήστρωση με μπόλικα ηλεκτρονικά στοιχεία & διάφορα περίεργα εφέ, που απογειώνουν τις συνθέσεις με τρανό παράδειγμα το πιο όμορφο κατά τη γνώμη μου κομμάτι του άλμπουμ «Bros» με την καθηλωτική κλιμάκωση, ή το «Good Girl/Carrots» με τα tribal εισαγωγικά κρουστά.

Με το άλλο γκρουπ του Noah Lennox, τους Animal Collective δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά, καθώς ο πειραματισμός που εστιάζει περισσότερο στον κυκλοθυμικό θόρυβο με αφήνει αδιάφορο εδώ & καιρό, εδώ όμως πρόκειται για ολοκληρωμένες συνθέσεις με μεστό πειραματισμό που μου προκαλούν σε αρκετά σημεία ευδαιμονία, οπότε & θεωρώ την αποστολή του άλμπουμ προς εμένα επιτυχή.

Sterna hirundo

Advertisements

2 Responses to Panda Bear – Person Pitch

  1. Ο/Η Sterna hirundo λέει:

    Metalsmith σφάζεις με βαμβάκι !!
    Τα όμορφα άλμπουμ όμορφα σφάζονται ?

  2. Ο/Η Πέρυσι « Plateau λέει:

    […] και τα χαοτικά 60’s φωνητικά του Panda Bear στο «Person Pitch» (εδώ), το αναπάντεχα μεγαλειώδες, μέσα στην less-is-more απλότητά […]

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: