Σαβίνα

savina.jpg

Πόσες φορές μπορεί να ακούσει κανείς το ρεφρέν από τα ‘Παιδιά κάτω στον κάμπο’ του δάσκαλου χωρίς η καρδιά να πεταρίσει; Το »Ανοιξε μου’ από τη ‘Μουσική δωματίων’; Τα τραγούδια του Καρυωτάκη της Πλάτωνος; Το ‘Σήμερον μαύρος ουρανός’ από τις ‘Παναγιές του κόσμου’; Πως τα καταφέρνει πάντα έτσι η Σαβίνα ;

»Αυτό, λοιπόν, το Κάποιο δειλινό, το τραγουδούσε στην Πλάκα ένας πλανόδιος μουσικός και το έπαιζε με το βιολί του τελείως παράτονα και παράφωνα! Τελείως άλλ’ αντ’ άλλων, δηλαδή ένα ατονάλ πράγμα. Πολύ ενδιαφέρον, αν υπολογίσεις ειδικά ότι ένας ηλικιωμένος άνθρωπος μ’ αυτή την παράξενη φωνή απέδιδε ένα παλιό τραγούδι που άρεσε πολύ εκείνου! Οι στίχοι, έτσι όπως μόνο αυτός τους τραγουδούσε, με εξιτάρισαν! Θέλησα να πάω να τον ξαναβρώ με σκοπό να ηχογραφήσω τη φωνή του κι από κάτω να φτιάξω ορχήστρα, τίποτα με τη δική μου φωνή. Αργοπόρησα, πήγα ξανά δυο- τρεις φορές, δεν έτυχε να πέσω πάνω του, ενώ με πιάσανε κι οι ανασφάλειες του στυλ «τι νόημα έχει να φυλακίζεις τη στιγμή» κλπ. Έτσι πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια. Με το που μπήκα στο στούντιο για τη Μουσική δωματίων, το πρώτο πράγμα που έκανα ήτανε αυτό! » (Από συνέντευξη της Σαβίνας Γιαννάτου σχετικά με το Κάποιο δειλινό του Γιώργου Μουζάκη, τραγούδι αφετηρία για την τελευταία εκπληκτική της δουλειά)

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: