Murcof – Cosmos

1. Στην περίπτωση του Murcof έχω την αίσθηση ότι τα beat της εποχής
έχουν απογυμνωθεί στην ραχοκοκαλιά τους.
2. Ο ήχος έχει βυθιστεί σε ένα ρευστό και τον ακούω με γυμνό αυτί απ’ το βάθος μιας πισίνας.
3. Φυσικά υπάρχουν όλα τα στοιχεία της ζωής, αλλά διηθημένα απ’ αυτό το
προαναφερθέν ρευστό.
4. Επίσης όλα συμβαίνουν σ’ ένα ημίφως που κατευθύνεται στο σκοτάδι.

5.Ενδιαφέρουσες ατμόσφαιρες που σ’ αυτήν τη δουλειά πηγαίνουν ακόμα βαθύτερα, σε σημεία που χάνεται και το ελάχιστα γνώριμο tempo.
6. Εικονικές πειραματικές εκρήξεις και τοπία που το συστατικό τους μόριο είναι το θραύσμα του ηλεκτρονικού θορύβου.
7. Ο Murcof είναι μια σοβαρή περίπτωση cyborg- συνθέτη. Τα πάντα βρίσκονται στο σκληρό του δίσκο, κυρίως όμως βρίσκεται ο αρχέγονος θόρυβος που δημιούργησε τον
πρώτο χορό και το πρώτο τραγούδι.

Θα περιμένω με περιέργεια το επόμενο album.

Υ.Γ. Κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι ένα album για rockers.

Metalsmith

To Cosmos είναι το τέταρτο άλμπουμ του Murcof. Αν δεν το ξέρεις αυτό, τα σημάδια πρόσεξε & θα το καταλάβεις ! Το Cosmos περιλαμβάνει 6 κομμάτια, όλα μονολεκτικά (το πρώτο του ξέφυγε ). Το πρώτο γράμμα του άλμπουμ είναι C, οι συνθέσεις όλες αρχίζουν από C. Επειδή όμως δεν βρήκαμε 5 λέξεις που να μας ικανοποιούν από C, ονομάσαμε 2 από αυτές με το ίδιο όνομα, με Ι & ΙΙ στο τέλος & τι σύμπτωση πήραν το όνομα του άλμπουμ. Είπα όλες αρχίζουν από C ? Λάθος η τελευταία αρχίζει από Ο. Τυχαίο ? Όχι ! Είναι το πέμπτο γράμμα του ονόματός του. Γιατί ? Διότι το επόμενο δεν ξέρουμε πώς θα λέγεται, αλλά σίγουρα θα αρχίζει από Ο & η τελευταία σύνθεση το προλογίζει. Τον βρήκατε τον μίτο ? Όχι ακόμη ? Για προσέξτε το όνομα του κύριου καλλιτέχνη. Η ιστορία αυτή άρχισε από το πρώτο άλμπουμ (Martes) & επαναλαμβάνεται με ελάχιστες αποκλίσεις μέχρι τώρα. Ακολούθησαν τα Utopia, Remembranza & τώρα το Cosmos. Πάντως έχει ευκολότερο έργο από αυτό του Sufjan Stevens που επιθυμεί να βγάλει ένα άλμπουμ για κάθε πολιτεία των ΗΠΑ. Ο Murcof άλλα δύο άλμπουμ & καθάρισε, εκτός αν αποφασίσει μετά να καταστρέψει αυτή τη συμπαγή σημειολογία που καθορίζει το έργο του.
Υπάρχει & η μουσική & για να κάνω μια αναδρομή θα πω ότι το Martes το θεωρώ ένα από τα καλύτερα ηλεκτρονικά-πειραματικά άλμπουμ, με καθήλωσε από τα πρώτα 30 δεύτερα. Το Remembranza μου άφησε επίσης πολύ καλές εντυπώσεις ενώ το Utopia δεν το έχω ακούσει. Στο Cosmos έχω την αίσθηση ότι κάνει μια κλασικότροπη στροφή, με γενικό αποτέλεσμα ένα πιο βαρύθυμο & στατικό ήχο, με φωτεινή εξαίρεση το θαυμάσιο Cometa. Αξίζει ειδική μνεία & για τo Cosmos II που ακολουθεί αμέσως μετά & μου θυμίζει (& επαληθεύει το πρώτο μέρος της ) την ρήση του Κιούζακ από το High Fidelity, που περίπου αναρωτιόνταν αν η μουσική τον έκανε καταθλιπτικό ή αυτός ήταν έτσι & άκουγε καταθλιπτική μουσική. Το Cosmos II όσο καλά & αν είμαι όταν το ακούω με βυθίζει με ανυποψίαστα σαγηνευτικό τρόπο σε ένα ζοφερό Cosmo (s).

Sterna Hirundo

Τo Cosmos δεν είναι ένα εύκολο album για να ακούσει κανείς, πόσο μάλλον να το εκτιμήσει και να ταυτιστεί ακόμα μαζί του. Θα έλεγα πως είναι κάπως σκληρό και αιχμηρό, είναι το soundtrack για ένα οπτικοακουστικό project που ο ίδιος αποκαλεί Cosmos. Υπόκωφοι μεταλλικοί ήχοι, τριξίματα, μυστηριώδεις βόμβοι που ανακατεύονται με λειωμένα μικροτσίπ και επεξεργαστές, samples ενισχυμένα από κοφτά beats, που πετιούνται με υπολογισμένη ακρίβεια, απαιτεί τον επαναληπτικό έλεγχο αμέσως μετά από το στοργικά μελαγχολικό Oort. Φέρνει στο προσκήνιο τα ορχηστρικά μοτίβα, εστιάζοντας περισσότερο στα σκοτεινά, υπνωτικά και χαμηλότονα φωνητικά, με συνεχείς ηχητικές αυξομειώσεις που θυμίζουν ανοιχτά τοπία, με τους βόμβους που παρεμβάλλονται, να δίνουν έναν απειλητικό τόνο. Κατά τη διάρκεια των απαλότερων τμημάτων, καταλαβαίνεις ότι η σιωπή είναι εξίσου σημαντική με τον ήχο στα δυνατότερα περάσματα.
Το μελοδραματικό Cuerpo Celeste επισημαίνει με σαφήνεια αυτό που πρόκειται να έρθει: σκοτεινές ατμόσφαιρες, μινιμαλιστικές techno συνθέσεις που απαιτούν την υπομονή από τον ακροατή. Το κλίμα κατά περιόδους είναι τόσο διακριτικό, ώστε δε συνειδητοποιείς ότι το κομμάτι παίζει ακόμα.
Το Cielo που ζητιανεύει λίγο από τους Orbital και τους Future Sound Of London, είναι ένα εξαιρετικό minimal techno κομμάτι με υπέροχα φωνητικά, ενώ το Cometa παράγει ένα σταθερό ρυθμό τόσο λεπτό και διακριτικό, που παραμένει σχεδόν χαμένος μέσα στις αυξομειώσεις του ήχου.
Παραδόξως, είναι τα δίδυμα Cosmos I και Cosmos II που είναι κατ’ εμέ τα λιγότερο ενδιαφέροντα αυτού του δίσκου, καθώς μάλλον στερούνται αυτό τον παράξενο μαγνητισμό που απλόχερα χαρίζεται οπουδήποτε αλλού στο Cosmos.
Στο ανατολίτικο και ορχηστρικά καμαρωτό Oort που κλείνει το δίσκο, δεν υπάρχει κανένας φόβος, το σκοτεινό περιβάλλον είναι και πάλι εδώ. Το αρχικό νανούρισμα που κοιμίζει τον ακροατή μέσω ενός ομιχλώδους φλάουτου, δίνει ξαφνικά τη θέση του σε ένα ταρακούνημα, που ξυπνάει αρκούδα σε χειμερία νάρκη.
Το (Murcof)Cosmos, είναι μια επιδέξια μίξη ηλεκτρονικού μινιμαλισμού και κλασσικού ορχηστρικού δράματος, μια διαστημική οδύσσεια, που νομίζω θα ανταμείψει τον υπομονετικό, στοχαστικό ακροατή.

littlefluffyclouds

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: