αδυναμίες : 5 : μαρία βουμβάκη

Στο ‘Τερραίν του Παραδείσου’ του 2006, δεκατρία ποιήματα έγιναν τραγούδια. Ακολουθώντας την πεπατημένη, η Μαρία Βουμβάκη στρέφεται για έμπνευση και ‘μουσική’ εκεί που πρωτογενώς υπάρχει. Στις ‘πινελιές’ του Ασλάνογλου, του Σκαρίμπα, του Καρούζου, του Καβάφη, του Σεφέρη, της Δημουλά.

Επιχείρημα τολμηρό σε εποχές που η ταχύτητα και η δίψα για την κατανάλωση του νέου έχουν επικρατήσει. Ρισκάρει και αναμετριέται με λόγο πυκνό και δυσνόητο και χωρίς – σε πολλά από τα ποιήματα, εξαιτίας του ελεύθερου στίχου τους – τις ευκολίες της μελοποίησης. Αποδεικνύεται όμως γερή παίκτρια και το τελικό αποτέλεσμα είναι υπέρ της. Δίσκος χειροποίητος, με γερές δόσεις μελωδίας και με τραγουδιστική εκφορά μακριά από τη συνηθισμένη. Η Βουμβάκη απαγγέλει τραγουδιστά τα ποιήματα, τονίζει τα φωνήεντά τους και δίνει τη δική της, γυναικεία ματιά, συνδημιουργός με τις μελωδίες της, των ποιημάτων.  Στο δρόμο προς το αεροδρόμιο, στο σημείο εκείνο που ο ορίζοντας ανοίγεται χωρίς τσιγκουνιές, με μια κούπα καφέ και καλή παρέα, αφηνόμαστε στο μπιτ της ‘Σεμνότητας’ της Πολυδούρη και της Βουμβάκη.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: