About Synch

Το πολυαναμενόμενο και για πολλούς πλέον μοναδικό αξιόλογο συναυλιακό γεγονός κάθε καλολαιριού, το Synch festival, έγινε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στην Τεχνόπολη στο Γκάζι και στην ευρύτερη περιοχή, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Η ύπαρξη κάποιων ονομάτων στο φετινό set (Happy Mondays, Roisin Murphy κ.α.), που δεν είναι ακριβώς στην αιχμή της καλλιτεχνικής πρωτοπορείας, με γέμισαν με σκεπτικισμό, όσον αφορά κυρίως το μέλλον του festival.

Την Παρασκευή, στην μεγάλη ανοιχτή σκηνή, εμφανίστηκαν οι αγαπημένοι του παρόντος blog Yo La Tengo, με αρκετά καλή διάθεση και όρεξη να ικανοποιήσουν εαυτούς και το κοινό, πλην όμως κάτι δεν δούλεψε σωστά και το live στα μάτια μου δεν πέτυχε το σκοπό του, με συνέπεια, μετά την πρώτη ώρα, να επέλθει αρχικά, μια σχετική βαρεμάρα, που οδήγησε σε απογοήτευση καθώς με τις λίγες τζούρες που πήρα από τους Liars, και οι οποίοι μου φάνηκαν εξαιρετικοί, μάλλον μετάνιωσα που τους έχασα για χάρη των Yo La Tengo.

Τους Liars στη μικρή σκηνή, ακολούθησαν οι βασιλιάδες του synch οι Holy Fuck, αυτοί οι τέσσερεις καναδοί που μοιάζουν, αν μη τι άλλο, να απολαμβάνουν αυτό που κάνουν. Με αυτό το μίγμα ακανόνιστου funk, krautrock, electro-rock, διασκέδασαν όλο αυτό το πλήθος που προτίμησε (και δικαίως) να γυρίσει την πλάτη του, στην αρπαχτή των Happy Mondays και με τις αδυσώπητες δονήσεις τους, διανθισμένες από ελάχιστα, παραμορφωτικά και βιαστικά ρομποτικά φωνητικά τους, μας χάρισαν την καλύτερη εμφάνιση του τριημέρου.

Όσον αφορά τον The Field, κάτι το προχωρημένο της ώρας (βγήκε περίπου στις 3 τα ξημερώματα), κάτι η αφόρητη ζέστη που επικρατούσε (μου θύμισε την εμφάνιση των Φιλανδών Pansonic μερικά χρόνια πριν (2005)στο Λαύριο, σε ένα φούρνο σχεδόν –όπως μπήκα, έτσι βγήκα),αλλά βέβαια και η εξάντληση σωματικά και πνευματικά, μετά από 8 ώρες, με υποχρέωσαν σε άτακτη υποχώρηση μετά από 45 περίπου λεπτά, στα οποία πάντως με διασκέδασε αρκετά, αν και δεν πρόλαβα να ακούσω τίποτα από το κορυφαίο περυσινό του From Here We Go Sublime.

Την Κυριακή στην μεγάλη σκηνή οι Sterolab, με τα άψογα φωνητικά της Laetitia, ήταν απολαυστικοί, καλύπτοντας ένα μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους και τα παλιά και τα νέα τραγούδια έδεσαν αρμονικά τόσο μεταξύ τους όσο και με το κοινό από κάτω. Τα Ping Pong, French Disko, Cybele’s Reverie, πρέπει να ικανοποίησαν άπαντες, ακόμα και το μισάωρο (οργανωτικό) κενό μέχρι την

εμφάνιση της Roisin Murphy καλύφτηκε με άνεση και επαγγελματισμό από τη μπάντα,η Roisin Murphy, η οποία μου φάνηκε αρκετά συμπαθητική, αλλά έπεσε πάνω στον Kieren, ο Kieren Hebden λοιπόν με τη συνδρομή του έμπειρου ντράμερ Steve Reid και με χαρακτηριστική την μεταξύ τους άψογη συνεργασία, προϊόν, προφανώς, σκληρής δουλειάς αλλά και αμοιβαίου σεβασμού, παρουσίασαν ένα απολαυστικό σετ που νομίζω δεν άφησε κανέναν( ; ) ανικανοποίητο.

Εκφραστικός σε σχέση βέβαια με τη μουσική που παίζει , λαβαίνοντας υπ’ όψιν το γεγονός πως δεν πρόκειται ούτε για αμιγώς χορευτική μουσική, ούτε βέβαια rock, αλλά για ένα πειραματικό ηλεκτρονικό χαρμάνι που κινείται σε, μάλλον περιθωριακά, μουσικά ύφη (post-rock, avant-garde electronica, folk and free jazz), με συχνές-αν όχι αποκλειστικές- δόσεις αυτοσχεδιασμού, κυρίως από την πλευρά του ακούραστου και πάντα γελαστού Steve Reid. Μη ξεχνάμε άλλωστε, πως ο αυτοσχεδιασμός μάλλον ικανοποιεί περισσότερο τον ίδιο τον καλλιτέχνη, παρά αυτόν που τον παρακολουθεί.

Οι κατά τόπου συνεργάτες του blog -τους οποίους και ευχαριστούμε με την ευκαιρία για μερικές από τις φωτογραφίες- μίλησαν με καλά λόγια, τόσο για τους Pony Hoax, όσο και για τους Klangwart.

Και του χρόνου…

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: