κ βήτα : ένωση

Δευτέρα, Δεκέμβριος 21, 2009 - 6:25 μμ

Αργά αν δεν είναι, μήπως αλλάξει ο κόσμος αυτός

Νέα δουλειά από τον Κ Βήτα.  Είναι από τους λίγους μουσικούς  –  δημιουργούς που κάθε φορά αναζητώ άμεσα τη νέα του δουλειά.  Μα γιατί νιώθω ότι αυτή η μουσική και οι στίχοι με αφορούν. Οπώτε κριτική για το εάν είναι καλύτερη η νέα δουλειά από τις προηγούμενες λίγη σημασία έχει.  Είναι μια ακόμα σκηνή από ένα αγαπημενο έργο.


#1

Κυριακή, Δεκέμβριος 20, 2009 - 2:00 μμ

Animal Collective – Merriweather Post Pavilion

Στο Merriweather Post Pavilion, οι τρεις animal μοιάζουν πιο συμπαγείς από ποτέ έχοντας πια συμφιλιώσει τις ατομικές τους παρορμήσεις. Παρακάμπτουν όλες τις indie/post-rock  ταμπέλες που τους συνόδευαν όλα αυτά τα χρόνια και καταφέρνουν να συγχωνεύσουν όλες τις προηγούμενες ενσαρκώσεις και στυλ που τους χαρακτήριζαν, δημιουργώντας ένα σύγχρονο pop ψυχεδελικό αριστούργημα, ακαταμάχητο και δομικά άψογο. Το album απελευθερώνει ένα κατακλυσμό ανεξίτηλων ήχων και συναισθημάτων με όχημα την σφοδρή και μεταδοτική τους ενέργεια, την πληρότητα των ιδεών τους, τις αλληλεπικαλυπτόμενες φωνητικές αρμονίες και τις πολυεπίπεδες δομές των συνθέσεων.

Four Tet – Rounds (2003)

Το Rounds είναι λιγότερο γαλήνιο από τις προηγούμενες δουλειές του πολυμήχανου Λονδρέζου, όμως η σχολαστική τεχνική του και η πειραματική διάθεση σε συνδυασμό με την έμφυτη τάση για πολύπλοκες μαγευτικές μελωδίες, με καθήλωσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο άκουσα, στη δεκαετία που τελειώνει.


#2

Σάββατο, Δεκέμβριος 19, 2009 - 5:47 μμ

Grizzly Bear – Veckatimest

Animal Collective – Merriweather Post Pavilion (2009)


#3

Παρασκευή, Δεκέμβριος 18, 2009 - 5:58 μμ

Shackleton – Three EPs

Σκοτεινό, σχεδόν ζοφερό και ταυτόχρονα αναζωογονητικό, με χαρακτηριστική την ανατολίτικη μυρωδιά της σήψης και σήμα κατατεθέν τα κρουστά, περίπλοκα και δυσανάβατα, δεν θα απασχολήσει ίσως για πρώτη φορά, καμιά πίστα κανενός club, θα βρει το δρόμο του όμως στα ακουστικά μας.

The Field – From Here We Go Sublime (2007)

Τίποτα το περιττό δεν υπάρχει εδώ στο βασίλειο του minimal, o Axel Willner πετυχαίνει την απόλυτη σύζευξη στιλιστικού και καλλιτεχνικού, σκαρώνει τις πιο πολύπλοκες συνθέσεις με τον πιο απλοϊκό τρόπο. Απλά μεγαλειώδες.


#4

Πέμπτη, Δεκέμβριος 17, 2009 - 6:02 μμ

Μordant Μusic – Symptoms

Αταξινόμητο αριστούργημα. Ή, καλύτερα, πως θα ήταν οι Underworld αν σκοτεινιάζαν λίγο παραπάνω…

Persistent Repetition Of Phrases

The Caretaker – Persistent Repetition Of Phrases (2008)

Το Persistent Repetition Of Phrases, έργο του οποίου η μουντή επιτήδευση χρωματίζεται από τη θλίψη και την απώλεια, σε ορισμένα του σημεία είναι κυριολεκτικά συνταρακτικό, με προφανή διάθεση να σε παρασύρει πέρα από το χρόνο και με κομμάτια που ηχούν σα μουσικά κιβώτια που ακούγονται μέσα στη καταιγίδα, τα πλήκτρα σχεδόν πάντα εξασθενισμένα, αριστούργημα.


#5

Τετάρτη, Δεκέμβριος 16, 2009 - 10:57 μμ

The Field – Yesterday And Today

Βαριά η κληρονομιά του, μάλλον αξεπέραστου, From Here We Go Sublime δύο χρόνια πίσω στα 2007, τα σημαντικά εδώ είναι η πιστοποίηση του ονειρεμένου και ταξιδιάρικου ύφους σαν σήμα κατατεθέν πια, η απόδειξη της παρατεταμένα καλής φόρμας και η απίστευτη διασκευή στο Everybody’s Got To Learn Sometime των Korgis, ποτέ δεν πίστευα ότι αυτή του Beck θα ξεπεραστεί και μάλιστα τόσο σύντομα.

The White Stripes – Elephant (2003)

Ωμό, αυθόρμητο και παραβλέποντας το λίγο-πολύ αναμενόμενο hype, το Elephant βρίσκει το δίδυμο στα καλύτερά του. Ο ήχος είναι παλιομοδίτικος αλλά δεν ξεπερνάει τα όρια και καταφέρνει να παραμένει διαχρονικός.



#6

Τρίτη, Δεκέμβριος 15, 2009 - 6:01 μμ

Ben Frost – By The Throat

Κινηματογραφική αισθητική τρόμου, διάθεση αδυσώπητη και ένα κλειστοφοβικό μωσαικό, μια βίαιη, δυσοίωνη, σχεδόν εχθρική κατασκευή.

Burial – Untrue (2007)

Η αντανάκλαση της Λονδρέζικης νύχτας, το μουντό μωσαικό βλοσυρών ήχων, κοφτών φωνητικών και καθηλωτικών beats, ένας υποβλητικός ήχος μιας στοιχειωμένης πόλης.