Θέατρο Βαφείο : Τα παιδιά του Κάιν

Τετάρτη, Απρίλιος 2, 2008 - 10:11 πμ

012.jpg

Τα παιδιά του Κάιν», μια μεγάλη συγγραφική επιτυχία του Ανδρέα Θωμόπουλου, ξεκίνησε εδώ και περίπου ένα μήνα παραστάσεις Θέατρο ΒΑΦΕΙΟ στο Βοτανικό.

Δύο νέοι ηθοποιοί αναμετρούνται με επιτυχία με τους δύσκολους ρόλους τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Θέατρο Χυτήριο – Η Αλίκη στη χώρα ….

Τετάρτη, Ιανουαρίου 2, 2008 - 1:58 μμ

clapping.jpg

Πόσο διαρκεί μία ώρα ; Πολύ λίγο εάν περνάς καλά. Στο μικρό bar – θέατρο Χυτήριο (στο φουαγιέ πιο συγκεκριμένα), σε μια περιοχή που δεν προδιαθέτει πλεόν για τίποτα αυθεντικό, παρά μόνο για after ξεσαλώματα σε ηχητικά τοπία που κατά – δυναστεύονται από ντόπιους φαντακτερούς stars της νύκτας κυρίως, μερικές ματιές βγάζουν φλόγες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


It’s party time, girls!

Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 - 10:05 μμ

drag_queen.jpg

Όταν ο sterna hirundo ξεκίνησε να συζητάει την ιδέα για ένα blog, δε φανταζόταν ότι ψήνοντάς με να γράψω κάνα post πού και πού τα αποτελέσματα θα ήταν αυτά που βλέπετε. Μήπως εγώ φανταζόμουν ξαφνικά τέτοιο κόλλημα; Τώρα πια ξεχύνομαι ασυγκράτητη και το θέμα είναι το θέμα, γιατί το γράψιμο από μόνο του είναι εθιστικό, αλλά σε αυτό θα αναφερθώ σε επόμενο post, κι όποιος αντέξει. Εκεί λοιπόν που χόρευα στο καθιστικό το Tim as a Brim των Faux Pas (κάτι αυστραλοί, προς post electro μεριά- sterna dear, πότε θα γράψεις καμία κουβέντα για τα παιδιά μπας και τους ακούσει και κανένας άλλος, που τ’αξίζουν κιόλας;), μια για να ζεσταθώ και λίγο για να ξερουχλιάσω, άναψε γλόμπος φωτεινός στην κεφαλή μου πάνω. Κι αν το American Hurrah ήταν ασυζητητί η πιο έντονη θεατρική παράσταση της χρονιάς που πέρασε, γιατί-μα γιατί δεν έχω πει κουβέντα για τη γροθιά – στο – στομάχι – και – τα – μάτια – να – ρολάρουν – σ’αστεράκια;;; Φασμπίντερ από το’να χέρι, Ζενέ από το άλλο, να με τραβολογούν φρενιασμένοι μέσα από το Barrio Chino της Βαρκελώνης με το ζακμπρέλιο Amsterdam να αχνοακούγεται στο πίσω πηγάδι του κεφαλιού μου, κι ύστερα να δυναμώνει, να δυναμώνει, να δυναμώνει και, λα βουαλά, προσγειώνομαι, πού αλλού;, στο Άμστερνταμ την ενδεκάτη βραδινή, 28/4/2006. Keizergracht στο προαύλιο της Westerkerk. Drag Queen Olympics, oh la la!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣΚΑ, FALLIMENTO

Κυριακή, Ιανουαρίου 28, 2007 - 12:38 μμ

Ceci n’est-ce pas une critique

7 άντρες κουστουμάτοι σε παράταξη, με βήμα συντονισμένο σε ρυθμό ηχηρό, κινήσεις και λόγια επαναληπτικά, τα πρόσωπα μάσκες. Θυμίζουν έντονα χορό αρχαίας τραγωδίας, καθώς παρουσιάζεται η ιστορία της Πατρινέλας, μιας πόρνης στην Πάτρα, σε ανύποπτη χρονική στιγμή, που σκοτώνει το παιδί του εραστή της γιατί την εγκαταλείπει. Η πόρνη κρεμιέται στο κελί της, οι καρναβαλιστές Πατρινοί διαπομπεύουν το ομοίωμά της, το ομοίωμά της μιλά, οι πέντε άντρες υποδύονται την Πατρινέλα ο ένας μετά τον άλλο, ο έκτος είναι ο αφηγητής, ο έβδομος το ομοίωμα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ένας Απλός (;) Κότσυφας

Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 - 8:51 μμ

Το έργο μού άρεσε. ‘Μαυροπούλι’, ήτοι ‘Blackbird’ – ‘κοτσύφι’ για τους ορνιθολόγους της παρέας -, στο Απλό, με Καταλειφό, Καλλιμάνη κι ένα κοριτσάκι Φαίδρα-is-her-name, σε σκηνοθεσία Β. Γεωργιάδου. Συγγραφέας ο κύριος David Harrower, αγνώστων -σε μένα – λοιπών στοιχείων, ο οποίος κάθησε κι έγραψε αυτό το κείμενο για την ερωτική σχέση ενός 12χρονου κοριτσιού κι ενός 40αρη μέσα από μια συνάντηση 15 χρόνια μετά. Και καλά έκανε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


AMERICA HURRAH

Δευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007 - 9:09 μμ

Λίγα λόγια σχετικά με την παράσταση αυτή.

Βασικός στόχος – αντικείμενο τής παράστασης είναι ο καταναλωτικός τρόπος ζωής. Το έργο θέλει να προσδώσει μια ζοφερή εικόνα εντοπίζοντας στούς γρήγορους ρυθμούς, στις μηχανιστικές ανακλαστικές αντιδράσεις, στην απροσωποποίηση, στην αφιλτράριστη έμφαση στην κατανάλωση. Ασχέτως αν δεν συμφωνεί κανείς πάντα στην σώνει & ντε ζοφέρη αυτή απόδοση της καταναλωτικής-υλιστικής κοινωνίας μας – αυτό είναι μια άλλη συζήτηση – ωστόσο την προσέγγιση αυτή, πιστεύω ότι το έργο την πέτυχε ολοκληρωτικά. Με τολμηρή, αντισυμβατική, πειραματική οπτική που φτάνει να ταρακουνάει συθέμελα τις βασικές αρχές που ορίζουν την θεατρική τέχνη. Και να σκεφτεί κανείς ότι το έργο είναι του 1966 !

Η παράσταση χωρίζεται σε τρία μέρη. Σταδιακά & όσο προχωράει, γίνεται όλο & πιο «επιθετική», «απειλητική» προς τον θεατή, ενώ στο τελευταίο μέρος, μένω πλέον άναυδος με αυτά που βλέπω, καταλαβαίνω & νιώθω. Οι εκπλήξεις, που δεν προσβλέπουν στον εντυπωσιασμό, διαδέχονται η μια την άλλη & καταλήγουμε σε ένα απίστευτο γκροτέσκο, σαρκαστικό τοπίο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΝΤΙΜΠΟΥΚ, μια θεατρική παράσταση

Δευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007 - 4:53 μμ

Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μία ώρα (0)
Το γάλα (7)
Festen (7,5)
Ντιμπούκ (8)
Δάφνης και Χλόη: Ένα ταξίδι αναψυχής (7,5)

Το ξεκίνημα της φετινής μου θεατρικής σεζόν ήταν το λιγότερο απογοητευτικό (αλήθεια πώς γίνεται η δροσερή παράσταση που θυμόμουν από κάποια, αρκετά μάλλον, χρόνια πριν να μετατρέπεται σε κάτι τόσο σαχλό και ανούσιο, ακόμα δεν μπορεί να το συλλάβει το πτωχό μου το μυαλό). Ευτυχώς η συνέχεια ήταν σαφέστατα ανεβασμένη. Προσπερνώ το πολυεκθειασμένο ‘Γάλα’, που ωραίο μεν αλλά δε με πήρε μαζί του (κάτι, κάπου, μια υπερβολή έγειρε την ισορροπία μου, αλλά δεν είναι της ώρας να το αναλύω) και στέκομαι στο Ντιμπούκ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »