It’s party time, girls!

Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007 - 10:05 μμ

drag_queen.jpg

Όταν ο sterna hirundo ξεκίνησε να συζητάει την ιδέα για ένα blog, δε φανταζόταν ότι ψήνοντάς με να γράψω κάνα post πού και πού τα αποτελέσματα θα ήταν αυτά που βλέπετε. Μήπως εγώ φανταζόμουν ξαφνικά τέτοιο κόλλημα; Τώρα πια ξεχύνομαι ασυγκράτητη και το θέμα είναι το θέμα, γιατί το γράψιμο από μόνο του είναι εθιστικό, αλλά σε αυτό θα αναφερθώ σε επόμενο post, κι όποιος αντέξει. Εκεί λοιπόν που χόρευα στο καθιστικό το Tim as a Brim των Faux Pas (κάτι αυστραλοί, προς post electro μεριά- sterna dear, πότε θα γράψεις καμία κουβέντα για τα παιδιά μπας και τους ακούσει και κανένας άλλος, που τ’αξίζουν κιόλας;), μια για να ζεσταθώ και λίγο για να ξερουχλιάσω, άναψε γλόμπος φωτεινός στην κεφαλή μου πάνω. Κι αν το American Hurrah ήταν ασυζητητί η πιο έντονη θεατρική παράσταση της χρονιάς που πέρασε, γιατί-μα γιατί δεν έχω πει κουβέντα για τη γροθιά – στο – στομάχι – και – τα – μάτια – να – ρολάρουν – σ’αστεράκια;;; Φασμπίντερ από το’να χέρι, Ζενέ από το άλλο, να με τραβολογούν φρενιασμένοι μέσα από το Barrio Chino της Βαρκελώνης με το ζακμπρέλιο Amsterdam να αχνοακούγεται στο πίσω πηγάδι του κεφαλιού μου, κι ύστερα να δυναμώνει, να δυναμώνει, να δυναμώνει και, λα βουαλά, προσγειώνομαι, πού αλλού;, στο Άμστερνταμ την ενδεκάτη βραδινή, 28/4/2006. Keizergracht στο προαύλιο της Westerkerk. Drag Queen Olympics, oh la la!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣΚΑ, FALLIMENTO

Κυριακή, Ιανουαρίου 28, 2007 - 12:38 μμ

Ceci n’est-ce pas une critique

7 άντρες κουστουμάτοι σε παράταξη, με βήμα συντονισμένο σε ρυθμό ηχηρό, κινήσεις και λόγια επαναληπτικά, τα πρόσωπα μάσκες. Θυμίζουν έντονα χορό αρχαίας τραγωδίας, καθώς παρουσιάζεται η ιστορία της Πατρινέλας, μιας πόρνης στην Πάτρα, σε ανύποπτη χρονική στιγμή, που σκοτώνει το παιδί του εραστή της γιατί την εγκαταλείπει. Η πόρνη κρεμιέται στο κελί της, οι καρναβαλιστές Πατρινοί διαπομπεύουν το ομοίωμά της, το ομοίωμά της μιλά, οι πέντε άντρες υποδύονται την Πατρινέλα ο ένας μετά τον άλλο, ο έκτος είναι ο αφηγητής, ο έβδομος το ομοίωμα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΜΟΝΤΑΛΜΠΑΝ, ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑΚΜΗ

Σάββατο, Ιανουαρίου 27, 2007 - 3:44 μμ

Θάλασσες του Νότου (9)
Ερέκ κι Ενίντ (8)
Ο σέντερ φορ θα δολοφονηθεί το σούρουπο (8,5)
Ο ελληνικός λαβύρινθος (7,5)
Ο μικρό αδερφός (8)
Χιλιετία I&II (6,5)

Κρίστι Χάισμιθ Ρέντελ Τάιμπο Έλροϊ Καμιλλιέρι Μονταλμπάν

Η Κρίστι ήταν η πύλη εισόδου στο αστυνομικό μυθιστόρημα και της χρεώνω ακόμα ότι μ’έμαθε να διαβάζω στ’αγγλικά. Ωστόσο ανήκει ανεπιστρεπτί στο παρελθόν, bye-bye. Οι επόμενοι εξακολουθούν να μου ασκούν έλξη, από διαφορετικές πλευρές ο καθένας. Ο Μονταλμπάν, όμως, είναι επιστροφή στο σπίτι.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ένας Απλός (;) Κότσυφας

Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007 - 8:51 μμ

Το έργο μού άρεσε. ‘Μαυροπούλι’, ήτοι ‘Blackbird’ – ‘κοτσύφι’ για τους ορνιθολόγους της παρέας -, στο Απλό, με Καταλειφό, Καλλιμάνη κι ένα κοριτσάκι Φαίδρα-is-her-name, σε σκηνοθεσία Β. Γεωργιάδου. Συγγραφέας ο κύριος David Harrower, αγνώστων -σε μένα – λοιπών στοιχείων, ο οποίος κάθησε κι έγραψε αυτό το κείμενο για την ερωτική σχέση ενός 12χρονου κοριτσιού κι ενός 40αρη μέσα από μια συνάντηση 15 χρόνια μετά. Και καλά έκανε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Devendra Banhart Cripple Crow

Σάββατο, Ιανουαρίου 20, 2007 - 12:36 μμ

devendra-banhart-cripple-crow.jpg

Ο Devendra Banhart είναι άξιος συνεχιστής τραγουδοποιών όπως ο Nick Drake , o Tim Buckley ή ο πιο πρόσφατος Eliott Smith, ενώ δημιουργεί παράλληλα με τον επίσης καταπληκτικό Sufjan Stevens. Το τελευταίο άλμπουμ Cripple Crow, αν θέλαμε να το ορίσουμε-περιορίσουμε θα λέγαμε ότι κινείται μεταξύ ψυχεδέλιας, ψυχεδελικής φολκ & lo-fi. Ωστόσο ο ήχος που προκύπτει & η ψυχική, συναισθηματική διάθεση που προκαλεί, μαρτυρούν ένα πλούσιο χαρμάνι με πολλές απρόβλεπτες στιγμές.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Δευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007 - 9:51 μμ

polyelaios.jpg

Τελευταία Παρασκευή πριν από το άνοιγμα των σχολείων, σαν παιδάκι κι εγώ ανηφορίζω για Αθήνα. Μια τελευταία τζούρα από χαζολόγημα και ο δρόμος με φέρνει στο Μουσείο Φρυσίρα. Βλέπω έκθεση Σκουλάκη, δεν το πολυσκέφτομαι, μπαίνω μέσα, ρωτώ «έχει και τίποτα άλλο» «όχι», «δεν πειράζει» λέω και πληρώνω. Κάτι είχε πάρει το μάτι μου στην εφημερίδα, μια φωτογραφία με τη γουωρχολική σούπα στολισμένη με βανγκοκικά χρυσάνθεμα, ίσως και κάτι ακόμα. Δε μ’είχε τραβήξει η ιδέα, η αλήθεια είναι, αλλά η έκθεση είναι αναδρομική και ξεκινά από το 1958 (νομίζω), άρα έχει κι άλλα το μαγαζί. Στο δεύτερο όροφο δεν έχει σούπες, αρχίζω να νιώθω πιο άνετα- ένα τοπίο στη Μονμάρτρη με ατμόσφαιρα και χρωματάκια που μ’αρέσουν, μια αυτοπροσωπογραφία ολιγόχρωμη και φευγάτη, πορτρέτα με βλέμματα που σε καρφώνουν. Κάτι πάει να γίνει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


AMERICA HURRAH

Δευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007 - 9:09 μμ

Λίγα λόγια σχετικά με την παράσταση αυτή.

Βασικός στόχος – αντικείμενο τής παράστασης είναι ο καταναλωτικός τρόπος ζωής. Το έργο θέλει να προσδώσει μια ζοφερή εικόνα εντοπίζοντας στούς γρήγορους ρυθμούς, στις μηχανιστικές ανακλαστικές αντιδράσεις, στην απροσωποποίηση, στην αφιλτράριστη έμφαση στην κατανάλωση. Ασχέτως αν δεν συμφωνεί κανείς πάντα στην σώνει & ντε ζοφέρη αυτή απόδοση της καταναλωτικής-υλιστικής κοινωνίας μας – αυτό είναι μια άλλη συζήτηση – ωστόσο την προσέγγιση αυτή, πιστεύω ότι το έργο την πέτυχε ολοκληρωτικά. Με τολμηρή, αντισυμβατική, πειραματική οπτική που φτάνει να ταρακουνάει συθέμελα τις βασικές αρχές που ορίζουν την θεατρική τέχνη. Και να σκεφτεί κανείς ότι το έργο είναι του 1966 !

Η παράσταση χωρίζεται σε τρία μέρη. Σταδιακά & όσο προχωράει, γίνεται όλο & πιο «επιθετική», «απειλητική» προς τον θεατή, ενώ στο τελευταίο μέρος, μένω πλέον άναυδος με αυτά που βλέπω, καταλαβαίνω & νιώθω. Οι εκπλήξεις, που δεν προσβλέπουν στον εντυπωσιασμό, διαδέχονται η μια την άλλη & καταλήγουμε σε ένα απίστευτο γκροτέσκο, σαρκαστικό τοπίο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »